ერექციული დისფუნქცია

ერექციული დისფუნქციის დიაგნოზი ეფუძნება პაციენტის ჩივილებს, რომლებიც დაკავშირებულია სასურველი ხარისხის ერექციის მიღწევის ან შენარჩუნების შეუძლებლობასთან, რაც არ არის საკმარისი დაგეგმილი სქესობრივი აქტის განსახორციელებლად.

არსებობს ერექციული დისფუნქციის რამდენიმე კლასიფიკაცია.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში ვიყენებთ კლასიფიკაციას, რომლის მიხედვითაც განვასხვავებთ პირველად და მეორეულ ერექციულ დისფუნქციას.

პირველადი ერექციული დისფუნქციის დროს უშუალოდ ერექციის მექანიზმია დარღვეული.

ამის მიზეზი შეიძლება იყოს:— სასქესო ასოს არტერიული სისხლმომარაგების დარღვევა;— პენისის კავერნოზული სხეულებიდან პათოლოგიურად გაძლიერებული ვენური დრენაჟი;— სასქესო ასოს პერიფერიული ნეიროპათია;— პენისის კავერნოზული სხეულების ფიბროზი;— პენისის ტრავმული დაზიანებები;— სასქესო ასოს ფუნქციური დე-ტრენირებულობა.

ცალკე უნდა აღვნიშნოთ თანდაყოლილი ერექციული დისფუნქცია.

ასეთი პაციენტები, როგორც წესი, ერექციის დეფიციტს სქესობრივი ცხოვრების დაწყებიდანვე აღნიშნავენ.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში მსგავსი მდგომარეობა არაერთხელ გვინახავს, მათ შორის ახალგაზრდა პაციენტებში მაკროპენიის შემთხვევაში.

ამიტომ ერექციული დისფუნქციის დროს მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ პრობლემის არსებობის დადგენა, არამედ იმის გარკვევა, უშუალოდ ერექციის მექანიზმია დარღვეული თუ პრობლემა სხვა ფაქტორით არის გამოწვეული.

მეორეული ერექციული დისფუნქცია შეიძლება განვითარდეს სხვადასხვა დაავადების, ასაკობრივი ცვლილებების, მედიკამენტების, ტოქსიკური ფაქტორებისა და სხვა უარყოფითი ზემოქმედების შედეგად.

მიზეზები შეიძლება რამდენიმე ძირითად ჯგუფად დავყოთ.

პირველი — ფსიქიკური დაავადებები.

მეორე — სომატური დაავადებები.

მათ შორის შაქრიანი დიაბეტი, არტერიული ჰიპერტენზია, გაფანტული სკლეროზი, ინსულტისა და ინფარქტის შემდგომი მდგომარეობები, ზურგის ტვინის ტრავმები და სხვა დაავადებები.

მესამე — ფარმაკოლოგიური ფაქტორები.

მაგალითად, გარკვეული ფსიქოტროპული და ჰიპოტენზიური პრეპარატები.

მეოთხე — ფსიქოგენური ფაქტორები.

მათ შორის არასრულფასოვნების განცდა, სტრესი, წყვილში არსებული დისჰარმონია, სექსუალური წარუმატებლობის შიში და სხვა ფსიქოემოციური ფაქტორები.

მეხუთე — პოსტქირურგიული მდგომარეობები.

მაგალითად, პროსტატის მოცილების — პროსტატექტომიის — შემდეგ, ონკოლოგიური ოპერაციების, ხერხემლის ოპერაციების და სხვა ქირურგიული ჩარევების შედეგად.

მეექვსე — ასაკთან დაკავშირებული ფიზიოლოგიური ცვლილებები.

და მეშვიდე — ტოქსიკური ფაქტორები, მათ შორის ნარკოტიკული ნივთიერებები და ნიკოტინი.

ეს მიზეზები ერთმანეთისგან განსხვავდება და, შესაბამისად, განსხვავებულია მათი დიაგნოსტიკისა და კორექციის მიდგომებიც.

ამიტომ მეორეული ერექციული დისფუნქციის დროს მთავარი ამოცანაა იმ მდგომარეობის ან ფაქტორის გამოვლენა, რომელმაც ერექციული ფუნქციის დარღვევა გამოიწვია.

სიმპტომი შეიძლება ერთი იყოს, მაგრამ მიზეზი — სრულიად განსხვავებული.

ამ მდგომარეობებს ცალ-ცალკე განვიხილავთ.

ერექციული დისფუნქცია როგორც სექსის ვალდებულების შედეგად განვითარებული მდგომარეობასექსუალურ აქტივობას სხვადასხვა მოტივაცია შეიძლება ჰქონდეს.

ერთ შემთხვევაში სექსუალური ურთიერთობის მიზანი არის სიამოვნება, სიახლოვე და თავად სექსუალური გამოცდილება — ამას შეიძლება რეკრეაციული მოტივაცია ვუწოდოთ.

მეორე შემთხვევაში სქესობრივი აქტი დაკავშირებულია ჩასახვის სურვილთან — ეს არის პროკრეაციული მოტივაცია.

მაგრამ არსებობს კიდევ ერთი სიტუაცია, რომელსაც პირობითად ვალდებულებით მოტივირებულ სექსუალურ აქტივობას შეიძლება ვუწოდოთ.

ამ დროს მამაკაცი სექსუალურ ურთიერთობაში შედის არა იმიტომ, რომ სექსუალური სურვილი აქვს, არამედ იმიტომ, რომ ფიქრობს, რომ ეს უნდა გააკეთოს.

ასეთი მდგომარეობა შეიძლება ხანგრძლივ ურთიერთობებში განვითარდეს, როდესაც სქესობრივი ცხოვრება თანდათან მეუღლეობით ვალდებულებად იქცევა.

მსგავსი რამ შეიძლება მოხდეს ორსულობის დაგეგმვის დროსაც, როდესაც სექსუალური ცხოვრება ოვულაციის კალენდარს ემორჩილება.

ორივე შემთხვევაში შეიძლება მოხდეს ერთი რამ:სქესობრივი აქტი სასურველი და სპონტანური მოვლენიდან გადაიქცევა ამოცანად, რომელიც აუცილებლად უნდა შესრულდეს.

თანდათან მამაკაცს შეიძლება გაუჩნდეს განცდა, რომ მან ყოველ ჯერზე უნდა დაადასტუროს საკუთარი სექსუალური შესაძლებლობა.

ამან შეიძლება შეამციროს ლიბიდო, გაზარდოს სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის შიში და საბოლოოდ ხელი შეუწყოს ერექციული დისფუნქციის ჩამოყალიბებას ან გაძლიერებას.

ამიტომ ზოგჯერ პრობლემა ის კი არ არის, რომ მამაკაცს სექსი არ შეუძლია.

პრობლემა შეიძლება იყოს ის, რომ ის ცდილობს სექსუალურ ურთიერთობას მაშინ, როდესაც სექსუალური სურვილი არ აქვს.

შერჩევითი ერექციული დისფუნქცია არის მდგომარეობა, როდესაც მამაკაცს ერექცია უჩნდება და ნარჩუნდება გარკვეულ სექსუალურ სიტუაციებში ან კონკრეტულ პარტნიორთან, მაგრამ სხვა სიტუაციაში ან სხვა პარტნიორთან ერექცია ირღვევა ან საერთოდ არ ვითარდება.

ასეთი მდგომარეობა ზოგჯერ ორი ან მეტი სექსუალური პარტნიორის არსებობის შემთხვევაში გვხვდება, როდესაც ერთ-ერთი პარტნიორი მამაკაცისთვის სექსუალურად უფრო პრიორიტეტულია.

მაგალითად, შეიძლება მამაკაცს ერთ პარტნიორთან ერექციის პრობლემა არ ჰქონდეს, ხოლო სხვა პარტნიორთან — ჰქონდეს.

შესაძლებელია საპირისპირო სიტუაციაც:ერექციული დისფუნქცია სწორედ პრიორიტეტულ პარტნიორთან ვითარდება, განსაკუთრებით ძლიერი სექსუალური წარუმატებლობის შიშის ფონზე.

რაც უფრო მნიშვნელოვანია მამაკაცისთვის კონკრეტული პარტნიორი, ზოგჯერ მით უფრო მაღალია მოლოდინი, რომ სექსუალური ურთიერთობა აუცილებლად წარმატებული უნდა იყოს.

და სწორედ ამ მოლოდინმა შეიძლება გააძლიეროს შფოთვა და ხელი შეუშალოს ერექციას.

იშვიათ შემთხვევებში შერჩევითი ერექციული დისფუნქცია შეიძლება მხოლოდ ერთ პარტნიორთან ვლინდებოდეს და დაკავშირებული იყოს სექსუალური აღგზნების სპეციფიკურ თავისებურებებთან, მათ შორის ფეტიშიზმთან.

როგორც წესი, შერჩევითი ერექციული დისფუნქცია ფუნქციური ხასიათისაა, თუმცა მისი განვითარებისთვის გარკვეულმა ორგანულმა წინაპირობებმაც შეიძლება ითამაშოს როლი.

ამიტომ ასეთ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ იმის გარკვევა, რომ მამაკაცს ერექციის პრობლემა აქვს, არამედ — ზუსტად რომელ სიტუაციაში და რა პირობებში ჩნდება ეს პრობლემა.

ნებისმიერი ერექციული დისფუნქცია — პირველადი თუ მეორეული — შეიძლება პაციენტში სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის შიშის ჩამოყალიბებას შეუწყოს ხელი.

მარტივად რომ ვთქვათ:„თუ ისევ ვერ შევძელი?

“ეს არის ფსიქიკის რეაქცია უკვე განცდილ სექსუალურ წარუმატებლობაზე.

რაც უფრო ხშირად მეორდება ასეთი ეპიზოდი, მით უფრო ძლიერი შეიძლება გახდეს წარუმატებლობის მოლოდინის შიში.

ზოგიერთ შემთხვევაში ეს შიში იმდენად ძლიერდება, რომ მამაკაცი საერთოდ იწყებს სექსუალური ცხოვრებისგან თავის არიდებას.

მაგრამ ამ შიშის ინტენსივობა მხოლოდ თავად პაციენტზე არ არის დამოკიდებული.

მნიშვნელოვანია ე.

წ.

რეფერენტულობა — ანუ კონკრეტული სექსუალური პარტნიორის სუბიექტური მნიშვნელობა მამაკაცისთვის.

რაც უფრო მნიშვნელოვანია პარტნიორი, მით უფრო მაღალი შეიძლება იყოს წარუმატებლობის შიშიც.

მისი ინტენსივობა შეიძლება ძალიან განსხვავდებოდეს — შედარებით დაბალი დონიდან უკიდურესად ძლიერ შიშამდე, როდესაც მამაკაცი სექსუალურ კონტაქტს წინასწარ უკვე წარუმატებლად აღიქვამს.

ასევე ძალიან მნიშვნელოვანია თავად პარტნიორის ადეკვატურობა და სექსუალური გამოცდილება.

კრიტიკულმა, დამსჯელმა ან ზედმეტად მომთხოვნმა პარტნიორმა შეიძლება ეს შიში გააძლიეროს.

ხოლო ადეკვატურმა, გამოცდილმა და მხარდამჭერმა პარტნიორმა, პირიქით, შეიძლება დაძაბულობა მნიშვნელოვნად შეამციროს — ზოგჯერ თითქმის სრულადაც კი გაანეიტრალოს.

ამიტომ სექსოლოგიაში პაციენტის მდგომარეობის შეფასებისას მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ მისი ფიზიოლოგიური მდგომარეობა, არამედ პარტნიორთან ურთიერთობის კონტექსტიც.