ერექცია, მასტურბაცია, ფალიკური კულტი

რა ვიცით სინამდვილეში პენისის ანატომიის შესახებ?

გარეგნულად ყველაფერი საკმაოდ მარტივი ჩანს: ფესვი, სხეული და თავი. პენისის თავს ჩუჩა ფარავს, ხოლო მის მწვერვალზე შარდსადენის გარეთა ხვრელია განლაგებული.

მაგრამ ყველაზე საინტერესო შიგნითაა.

პენისის საფუძველს სამი წარმონაქმნი ქმნის: ორი მღვიმოვანი სხეული და ერთი ღრუბლისებრი სხეული. სწორედ მღვიმოვანი სხეულების სისხლით ავსება უზრუნველყოფს პენისის გადიდებასა და სიმაგრეს.

ღრუბლისებრი სხეულის შიგნით შარდსადენი გადის, თავად ღრუბლისებრი სხეული კი პენისის თავით მთავრდება. ერექციის დროს თავი იბერება, თუმცა მღვიმოვან სხეულებთან შედარებით მნიშვნელოვნად რბილი რჩება. მისი მექანიკური როლი სქესობრივი აქტის დროს კონტაქტის შერბილებაა.

მექანიკური ფუნქციის გარდა, პენისის თავი მაღალი მგრძნობელობით გამოირჩევა და სექსუალურ სტიმულაციაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებს.

მღვიმოვან სხეულებს გარს აკრავს მტკიცე, ელასტიკური შემაერთებელქსოვილოვანი გარსები, რომლებიც ერექციის დროს მათ გაჭიმვას ზღუდავს და ამით პენისის ფორმასა და ზომებს განსაზღვრავს.

პენისის ანატომიაში განსაკუთრებული ადგილი მის კუნთოვან სისტემას უკავია.

პენისის ფუნქციონირებაში კუნთების ორი ჯგუფი მონაწილეობს: გლუვი და განივზოლიანი.

გლუვი კუნთები მღვიმოვანი სხეულების ტრაბეკულებსა და სისხლძარღვების კედლებშია განლაგებული. ისინი პენისის სისხლით ავსებას არეგულირებს: მათი მოდუნებისას ერექცია ვითარდება, შეკუმშვისას კი ერექცია ქრება.

საჯდომ-მღვიმოვანი კუნთები მღვიმოვანი სხეულების ფუძეებს აწვება, ამცირებს ვენური სისხლის გადინებას და ერექციის სიმაგრეს აძლიერებს.

ბოლქვ-ღრუბლისებრი კუნთები ხელს უწყობს ერექციის შენარჩუნებას, მონაწილეობს სპერმის გამოტყორცნასა და შარდსადენის დაცლაში.

შორისის ზედაპირული განივი კუნთები უზრუნველყოფს შორისის სტაბილურობას და ამაგრებს მის მყესოვან ცენტრს.

ამრიგად, ერექცია პენისის სისხლძარღვოვანი, ნერვული და კუნთოვანი სისტემების შეთანხმებული მუშაობის შედეგია.

ამიტომ პენისი გაცილებით რთული ორგანოა, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს.

პენისის ერექციულ ფუნქციაზე უფრო დაწვრილებით მომდევნო კლიპებში ვისაუბრებთ.

სრულყოფილებას საზღვარი არ აქვს — სექსოლოგიუ

როდესაც პენისის სექსუალურ ფუნქციაზე ვსაუბრობთ, ჩვეულებრივ სექსს ვგულისხმობთ. თუმცა სექსუალური ფუნქციის რეალიზაციის ორი გზა არსებობს.

პირველი — კოპულაცია, ანუ სქესობრივი აქტი პარტნიორთან. ამ შემთხვევაში სექსუალური აღგზნება და ერექცია ორი ადამიანის ურთიერთქმედების პროცესში ხორციელდება და შესაძლოა დასრულდეს ორგაზმითა და ეაკულაციით.

მეორე — მასტურბაცია. ამ შემთხვევაში მამაკაცი დამოუკიდებლად ასტიმულირებს სასქესო ასოს სექსუალური სიამოვნების მისაღებად და ორგაზმის მისაღწევად.

ფიზიოლოგიურად ორივე შემთხვევაში ჩართულია ერთი და იგივე ძირითადი მექანიზმები: სექსუალური აღგზნება, ერექცია, სტიმულაცია და ორგაზმი.

თუმცა მექანიკურად და ფსიქოლოგიურად ეს სექსუალური ქცევის სრულიად განსხვავებული ფორმებია.

ორივე მათგანი მამაკაცის ნორმალური, ფიზიოლოგიური სექსუალობის ნაწილია.

სრულყოფილებას ზღვარი არ აქვს — სექსოლოგიური კლინიკა „ლიგა“.

ერექცია — ეს არის პენისის ზომის ზრდა და რიდობის წარმოქმნა, რომელიც საკმარისია სქესობრივი აქტის შესასრულებლად.

ერექცია შეიძლება იყოს სრული, შესუსტებული, კრიტიკული და მოდუნებული.

სრული ერექციის დროს მიიღწევა 100%-იანი რიდობა, რომელიც მაღალი ეფექტურობის სქესობრივი აქტის შესრულების საშუალებას იძლევა.

შესუსტებულად ითვლება 60–90%-იანი ერექცია, რომელიც, მიუხედავად ამისა, სქესობრივი აქტის შესრულების საშუალებას იძლევა.

კრიტიკულად პირობითად ითვლება 50%-იანი ერექცია, რომელიც ჯერ კიდევ საშუალებას აძლევს პირობითად გამოცდილ მამაკაცს, პენისი შეიყვანოს ნამშობიარები ქალის საშოში.

მოდუნებულს ეწოდება ერექცია ისეთი რიდობით, რომელიც არასაკმარისია ინტრავაგინალური სქესობრივი აქტის შესასრულებლად.

ასევე არსებობს ერექციის შენარჩუნების პრობლემა — როდესაც ერექცია კოიტუსის დროს თანდათან სუსტდება და პაციენტს სქესობრივი აქტის შეწყვეტას აიძულებს.

არსებობს ერექციის ორი ერთმანეთთან დაკავშირებული, მაგრამ არაიდენტური მექანიზმი:

ძირითადი: სექსუალური გამღიზიანებლის ზემოქმედებით თავის ტვინში წარმოიქმნება ბიოელექტრული იმპულსაცია, რომელიც პარასიმპათიკური გზებით, ზურგის ტვინის S2–S4 სეგმენტების გავლით და შემდეგ კავერნოზული ნერვების მეშვეობით გადაეცემა პენისის სისხლძარღვოვან-კუნთოვან სტრუქტურებს.

ეს იწვევს მღვიმოვანი სხეულების ლაკუნების (ტრაბეკულების) კედლებში კუნთების ბუნებრივი ტონუსის დაქვეითებას და მათი მოცულობის ზრდას. ასევე ფართოვდება პენისის არტერიები. სისხლის ნაკადი იზრდება და სისხლის სისტოლური წნევის ზემოქმედებით პენისი ერექციაში გადადის.

მაქსიმალური მოცულობის მიღწევისას გაფართოებული ლაკუნების კედლები პენისის გარსებთან მდებარე დრენაჟულ ვენებს აწვება და მღვიმოვანი სხეულებიდან სისხლის გადინებას ბლოკავს. ვინაიდან სისხლი შეუკუმშვადი სითხეა, ამ მომენტისთვის მღვიმოვან სხეულებში წნევა სისტოლურ წნევაზე მაღლა იწევს და პენისი მყარდება.

სომატური კომპონენტი: პენისის თავის მექანორეცეპტორებიდან წამოსული სენსორული იმპულსაცია სასირცხო ნერვის გავლით ზურგის ტვინის საკრალურ სეგმენტებში შედის, ხოლო ეფერენტული პასუხით ბრუნდება საჯდომ-კავერნოზულ და ბოლქვოვან-სპონგიოზურ კუნთებში, რომლებიც პენისის ფუძესა და ფესვებს გარს ეხვევა. მათი შეკუმშვა ხელს უწყობს მღვიმოვან სხეულებში წნევის მატებას და რიდობის გაძლიერებას.

მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ აღგზნებული ქალის სეკრეციებით დასველებული საშოს ლორწოვანი გარსი შესაძლებელს ხდის ფრიქციების დროს პენისის თავის გლუვ და რბილ სრიალს.

სწორედ ეს სრიალია პენისის თავის მექანორეცეპტორებისთვის შესაბამისი სტიმული. შედეგად, მამაკაცის თავის ტვინში წარმოიქმნება აფერენტული იმპულსაცია. ამ დროს მამაკაცი იწყებს მზარდი სექსუალური სიამოვნების შეგრძნებას, რომელიც მთავრდება ეაკულაციითა და ორგაზმით.

ამის შემდეგ თავის ტვინის ერექციისა და ეაკულაციის ცენტრებში დათრგუნვა იწყება. სექსუალური სიამოვნების შეგრძნება მყისიერად ქრება, ერექცია სუსტდება და ადგილს უთმობს რეფრაქტერულ პაუზას.

ასევე აუცილებელია აღინიშნოს, რომ მამაკაცი სექსუალურ სიამოვნებას აღიქვამს როგორც დამოუკიდებელ პროცესს და არა მხოლოდ ორგაზმისკენ მიმავალ გზას, რაც მისთვის სექსუალური ცხოვრების ერთ-ერთი ძლიერი მოტივატორია.

გადატანითი მნიშვნელობით, სექსუალური სიამოვნების შეგრძნება სწორედ ის ფიზიოლოგიური „ნარკოტიკია“, რომლისადმი მიჩვევა და ლტოლვა, ორგაზმის განცდასთან ერთად, უზრუნველყოფს ადამიანის მოდგმის გაგრძელებას დედამიწაზე.

ასოს წინა კანი - ჩუჩა წარმოადგენს ელასტიკურ, ორფურცლიან კანის ნაოჭს, რომელიც პენისის თავს ფარავს.

გარეთა ფურცელი თავისი პროქსიმალური ბოლოდან პენისის სხეულის კანის საფარის გაგრძელებაა, ხოლო შიდა ფურცელი თავის ქვედა, ამობურცულ კიდესთან, გვირგვინოვან ღარშია მიმაგრებული.

შიდა ფურცელი მდიდარია ჯირკვლებით, რომლებიც გამოყოფენ სმეგმას, რაც თავის საფარს გამოშრობისგან იცავს.

ბიჭების დაბადებისას და დაახლოებით 2–3 წლის ასაკამდე წინა კანი პენისის თავისგან გამოყოფილი არ არის და ბუნებრივ ფიმოზს ქმნის. სქესობრივი მომწიფების შემდეგ, ნორმაში, ეს განცალკევება ხდება და ჰიგიენური პროცედურების ჩატარების შესაძლებლობას ქმნის.

მამაკაცებში ჩუჩა მოსვენებულ მდგომარეობაში მთლიანად ან ნაწილობრივ ფარავს პენისის თავს. ერექციის დროს ნორმაში ჩუჩა თავს ხსნის.

სქესობრივი აქტის დროს ჩუჩა მონაწილეობს ფრიქციებში და სენსორული დაბოლოებების წყალობით ხელს უწყობს ორგაზმის მიღწევას.

ჩუჩას აქვს ლაგამი — პენისის სხეულის მიმართ გრძივი კანის ნაოჭი, რომელიც ქვედა მხრიდან წინა კანს პენისის თავთან აერთებს.

წინა კანი არის ორგანო, რომელსაც ორი ძირითადი ფუნქცია აქვს: მასტურბაციული და პენისის თავის დამცავი ფუნქცია. მას აქვს საკუთარი სისხლძარღვები, ნერვული დაბოლოებები და სპეციალიზებული მგრძნობიარე სტრუქტურები. ის იცავს პენისის თავს, ხელს უწყობს მისი ზედაპირის ტენიანობის შენარჩუნებას და მასთან მიმართებით მნიშვნელოვანი მოცურების მობილურობით ხასიათდება.

შედარებითი ანატომიის თვალსაზრისით, წინა კანი წარმოადგენს პენისის თავის მაღალსპეციალიზებულ დამცავ სტრუქტურას, რომელიც პრაქტიკულად ყველა ძუძუმწოვარშია შემორჩენილი.

ის პენისის თავს იცავს:

მექანიკური ტრავმისგან;

გამოშრობისგან;

ტანსაცმელთან ქრონიკული ხახუნისგან;

დაბინძურებისგან;

ულტრაიისფერი გამოსხივების ზემოქმედებისგან.

კოპულაციის დროს წინა კანი აუცილებელი პირობა არ არის. მისმა მექანიკამ შეიძლება შეამციროს პენისის თავის ხახუნი საშოს კედლებთან. საშოს დაბალი ტენიანობის შემთხვევაში ამ პროცესის მნიშვნელობა უფრო დიდია, თუმცა ყველა შემთხვევაში ეს დამხმარე და არა შეუცვლელი როლია.

მასტურბაციის დროს წინა კანს უშუალო მნიშვნელობა აქვს.

გარეთა ფურცლით ის ეხება მასტურბაციის დროს ხელისგულის ზედაპირს, ხოლო შიდა ფურცლით — პენისის თავს და შეუძლია გამოყოს სმეგმა — ლორწოვანი საპოხი ნივთიერება.

ეს გარემოება შესაძლებელს ხდის რიტმული, გრძივი, გადაგორებით-შეკუმშვითი მოძრაობის გლუვ გადაცემას ხელის უხეში კანიდან პენისის თავის მგრძნობიარე კანზე.

შესაბამისად, წინა კანი წარმოადგენს მექანიკურ გადამცავ აპარატს, რომელიც პენისის თავის რიტმულ სენსორულ იმპულსაციას აყალიბებს.

ბიომექანიკოსები ჩუჩას განიხილავენ, როგორც პენისის ბუნებრივ მოცურების საკისარს, რომელიც საშუალებას იძლევა ხელის მექანიკური ენერგია დოზირებულად გარდაიქმნას პენისის თავის მექანორეცეპტორების ფიზიოლოგიურ სენსორულ სტიმულაციად.

ამ უკანასკნელისთვის ეს წარმოადგენს ფიზიოლოგიურ სენსიტიურ გამღიზიანებელს, რომელიც იწვევს მზარდი სექსუალური სიამოვნების შეგრძნებას და სრულდება ეაკულაციით, რომელსაც თან ახლავს ორგაზმი, რის გამოც პარტნიორის არარსებობის შემთხვევაში მასტურბაცია მიმზიდველია სქესობრივად მომწიფებული მამაკაცებისთვის.

ამრიგად, პენისის ჩუჩა არის სპეციალიზებული მოძრავი სენსორულ-მექანიკური ორგანო, რომელიც ცენტრალურ როლს ასრულებს მამაკაცის მასტურბაციის ბუნებრივ ბიომექანიკაში.

მექანიკის მთავარი განსხვავება ასეთია: კოიტუსის დროს მნიშვნელოვან როლს ასრულებს პენისის მექანიკური შეკუმშვა საშოს კუნთების მიერ და ბუნებრივი ლუბრიკაცია; მასტურბაციის დროს კი — ხელის მექანიკური შეკუმშვა მოძრაობასთან ერთად და წინადაცვეთის კანის შიდა ფურცლის ლუბრიკაცია.

სქესობრივი აქტი (კოიტუსი). მექანიკური ურთიერთქმედება ხდება პენისსა და საშოს კედლებს შორის. ბუნებრივი ვაგინალური ლუბრიკაცია ამცირებს ხახუნს და აადვილებს ქსოვილების ერთმანეთთან მიმართებით სრიალს. წინადაცვეთის კანი არის მოძრავი კანის ქსოვილი, რომელსაც პენისის საშოში სრიალის დროს დამხმარე როლი აქვს.

მასტურბაცია. მექანიკური თვალსაზრისით, აქ გარეგანი ვაგინალური სრიალი ეფექტურად კომპენსირდება წინა კანის შიდა ლორწოვანი ფურცლის გრძივი, გადაგორებითი სრიალით პენისის თავის ნაზ, მგრძნობიარე კანზე.

ნორმაში, გენეტიკური პათოლოგიების გარდა, ჩუჩას სიგრძე და მობილურობა სრულფასოვანი მასტურბაციისთვის სრულიად საკმარისია.

მასტურბაციის რეკრეაციული არსი და მიმზიდველობა მდგომარეობს სექსუალური სიამოვნების შეგრძნების წარმოქმნაში. ეს მასტურბაციას პარტნიორის არყოფნისას ეროტიკული ფანტაზიის გამოხატულ სხეულებრივ-სექსუალურ შეგრძნებად გარდაქმნის ერთ-ერთ ეფექტურ საშუალებად აქცევს.

მრავალი საუკუნის განმავლობაში მამაკაცებს აშინებდნენ იმით, რომ მასტურბაცია თითქოს იწვევს იმპოტენციას, ორგანიზმის გამოფიტვას, უნაყოფობას ან ფსიქიკურ დარღვევებს.

რელიგიათა უმეტესობა მასტურბაციას არ იწონებს.

თუმცა თანამედროვე კლინიკური სექსოლოგია მასტურბაციას ერთმნიშვნელოვნად მიიჩნევს ორგანიზმის ნორმალურ ფიზიოლოგიურ ფუნქციად, რომელიც პარტნიორის არყოფნისას დაგროვილ სექსუალურ დაძაბულობას ამცირებს და თავისთავად ორგანიზმს არანაირ ზიანს არ აყენებს.

ფსიქოანალიტიკური წარმოდგენების თანახმად, ადამიანის ორგანიზმში კოპულაციური პერიოდის განმავლობაში ხდება სექსუალური ენერგიის მუდმივი, თანდათანობითი დაგროვება „ორთქლის ქვაბის“ პრინციპით.

პარტნიორული სექსუალური პრაქტიკის არარსებობისას მასტურბაცია ამ ქვაბის გამოსაშვები სარქვლის როლს ასრულებს და დაგროვების შესაბამისად პერიოდულად დაძაბულობის განმუხტვის საშუალებას იძლევა.

ნორმაში, მოზარდის ფსიქოსექსუალური მომწიფების პერიოდში (8–16 წელი), მასტურბაცია სექსუალური აქტივობის ძირითად ფორმას ასრულებს, პარტნიორული სექსის შედარებით რთული ხელმისაწვდომობის გამო.

ზრდასრულ ოჯახურ და პარტნიორულ წყვილებში, ავადმყოფობის ან პარტნიორის დროებითი არყოფნის შემთხვევაში, მასტურბაცია ეფექტურად გამორიცხავს სხვა პარტნიორული ურთიერთობების ძიების საჭიროებას და ამით, ავტორის მიხედვით, ოჯახურ კავშირებს აძლიერებს.

სრულიად სხვა შემთხვევაა, როდესაც მასტურბაცია აკვიატებული ხდება, მთლიანად ანაცვლებს პარტნიორულ ურთიერთობებს ან გამოხატულ ფსიქიკურ დამოკიდებულებას ახლავს. ასეთ შემთხვევაში პრობლემა თავად მასტურბაციაში კი არ მდგომარეობს, არამედ ფსიქიკური მდგომარეობის დარღვევებში, რომლებიც სექსუალური ქცევის დარღვევებს იწვევენ.

ერექცია მხოლოდ ინტიმური ფუნქცია არ არის.

ეს მამაკაცის ორგანიზმის მდგომარეობის ერთ-ერთი ყველაზე მგრძნობიარე მაჩვენებელია.

ჯანსაღი ერექცია მიკროსოციალურ გარემოში წარმატების გარანტიაა. მიკროსოციალურ გარემოში წარმატება კი მაკროსოციალურ გარემოში წარმატების გარანტიაა.

ამიტომ საქმიანი ადამიანებისთვის ჯანსაღი ერექტილური ფუნქცია ბიზნესში წარმატებასაც ნიშნავს.

ამიტომ ერექციის გაუარესება სირცხვილის მიზეზი არ არის. ეს არის მიზეზი, რომ საკუთარ ჯანმრთელობას ყურადღება მიაქციოთ. რაც უფრო ადრე — მით უკეთესი.

უმეტეს ენებში ყოველდღიურ მეტყველებაში მამაკაცის სასქესო ორგანოს ორი ლათინური სახელით აღნიშნავენ: პენისი და ფალოსი.

პენისი — სასქესო ასოს ანატომიური სახელწოდებაა.

ფალოსი — ერეგირებული პენისის სახეა, რომელიც ათასწლეულების განმავლობაში არსებობდა არა მხოლოდ როგორც ანატომიური გამოსახულება, არამედ როგორც ძლიერი კულტურული სიმბოლო.

რატომ შეიძინა სწორედ ფალოსმა ასეთი მნიშვნელობა? იმიტომ, რომ ერექცია უშუალოდ უკავშირდება სექსუალურ ფუნქციას, შთამომავლობის გაგრძელების შესაძლებლობასა და სასიცოცხლო ძალის წარმოდგენას.

ამიტომ ძველ კულტურებში ფალოსი ნაყოფიერების, მამაკაცური ძალის, გამრავლების უნარის, ზოგჯერ კი ძალაუფლებისა და გამარჯვების სიმბოლოდ იქცა.

ფალიკური სიმბოლიკა სხვადასხვა ხალხის კულტურებში გვხვდება. ერეგირებულ ფალოსს გამოსახავდნენ, სიმბოლოდ ატარებდნენ ან იყენებდნენ ნაყოფიერებასა და დაცვასთან დაკავშირებულ რიტუალებში. ანუ მისი მნიშვნელობა ყოველთვის სექსუალობით არ შემოიფარგლებოდა: ის შეიძლება აღქმულიყო როგორც სიცოცხლის, კეთილდღეობისა და შთამომავლობის გაგრძელების ნიშანი.

განსაკუთრებით ცნობილია ძველი რომაული პრიაპი — ნაყოფიერების, ბაღებისა და სიუხვის ღვთაება. მისი გამოსახულებები გამოკვეთილად ჰიპერტროფირებული ფალოსით გამოირჩეოდა. ასეთი სახე ყოფით სექსუალობას კი არ განასახიერებდა, არამედ სასიცოცხლო და ნაყოფიერი ძალის სიჭარბეს.

ფალიკურ გამოსახულებებს დამცავი მნიშვნელობაც ჰქონდა. ანტიკურ სამყაროში მათ შეიძლებოდა აღექვათ როგორც ავგაროზები, რომლებიც ბოროტებას, უბედურებასა და ავ თვალს განარიდებდნენ.

ამიტომ ფალოსი ერთდროულად ნაყოფიერების, ძალისა და დაცვის სიმბოლოდ იქცა.

დროთა განმავლობაში პირდაპირი ფალიკური კულტი მრავალ კულტურაში გაქრა, მაგრამ თავად სიმბოლიკა არსად გამქრალა. მან არსებობა განაგრძო ხელოვნებაში, არქიტექტურაში, ხალხურ ტრადიციებსა და სიმბოლოთა ენაში. დღესაც ზოგიერთი ფორმა — ობელისკებიდან და სვეტებიდან დაწყებული ცალკეული ჟესტებით დამთავრებული — შეიძლება აღიქმებოდეს როგორც უძველესი ფალიკური სიმბოლიკის გამოძახილი. თუმცა მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს: ყველა ვერტიკალური ობიექტი ფალიკურ სიმბოლოს არ წარმოადგენს — ასეთი მნიშვნელობა კულტურული კონტექსტით განისაზღვრება.

ამრიგად, საინტერესო კავშირი მიიღება: ერექცია იწყება როგორც ფიზიოლოგიური პროცესი, შემდეგ ხდება სექსუალური განცდა, ხოლო მოგვიანებით კულტურულ სახედ გარდაიქმნება. ათასწლეულების განმავლობაში ადამიანი ფალოსში ხედავდა არა მხოლოდ სხეულის ნაწილს, არამედ სიცოცხლის, ნაყოფიერების, ძალისა და შთამომავლობის გაგრძელების სიმბოლოს.

სრულყოფილებას ზღვარი არ აქვს — სექსოლოგიური კლინიკა „ლიგა“.