ერექციული დისფუნქციის ქირურგიული მკურნალობა

როდესაც ერექციული დისფუნქციის მიზეზად მღვიმოვანი სხეულებიდან სისხლის პათოლოგიური ვენური გადინება მიიჩნეოდა, მკურნალობის ერთ-ერთი მეთოდი პენისის ვენების ქირურგიული გადაკვანძვა იყო.

უშუალო შედეგები ზოგჯერ იმედისმომცემად გამოიყურებოდა. თუმცა დროთა განმავლობაში გაირკვა, რომ სამკურნალო ეფექტი ხშირად არამდგრადი იყო.

პენისის ვენურ სისტემას სისხლის გადინების მრავალი კოლატერალური გზა აქვს. ზოგიერთი ვენის გამოთიშვის შემდეგ შესაძლოა ვენური დრენაჟის სხვა გზები გააქტიურდეს.

გარდა ამისა, თავად ვენური გაჟონვა ხშირად მღვიმოვანი ქსოვილის ფუნქციის დარღვევის შედეგია. ვენებზე ჩატარებული ოპერაცია ამ მიზეზს არ აღმოფხვრის.

ამიტომ კარგი ადრეული შედეგები შორეულ პერიოდში ყოველთვის არ ნარჩუნდებოდა.

სწორედ არადამაკმაყოფილებელმა შორეულმა შედეგებმა განაპირობა ის, რომ მეოცე საუკუნის ბოლოსათვის ერექციული დისფუნქციის დროს ვენურმა ოპერაციებმა უწინდელი მნიშვნელობა პრაქტიკულად დაკარგა.

სხვა ქირურგიული იდეაა პენისში არტერიული სისხლის არასაკმარისი მოდინების აღდგენა.

თეორიულად ყველაფერი ლოგიკურად გამოიყურება: თუ არტერია დაზიანებულია, შეიძლება სისხლმომარაგების აღდგენა ვცადოთ.

მაგრამ ერექციული დისფუნქციის სისხლძარღვოვანი ფორმების უმრავლესობა დაკავშირებულია არა ერთი სისხლძარღვის ცალკეულ დაზიანებასთან, არამედ სისხლძარღვოვანი სისტემის გავრცელებულ დაზიანებასთან — ათეროსკლეროზთან, დიაბეტურ ანგიოპათიასთან, ენდოთელურ დისფუნქციასთან.

ასეთ პირობებში ცალკეული სისხლძარღვის რეკონსტრუქცია პრობლემას ვერ წყვეტს.

ამიტომ დღეს არტერიული რევასკულარიზაცია იშვიათად გამოიყენება და უპირატესად — გულდასმით შერჩეულ ახალგაზრდა პაციენტებში, რომლებსაც არტერიული კალაპოტის ლოკალური ტრავმული დაზიანება აქვთ.

ეს ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის უნივერსალური მეთოდი კი არა, პაციენტთა ძალიან შეზღუდული ჯგუფისათვის განკუთვნილი ოპერაციაა.

თუ სხვა მეთოდებით ბუნებრივი ერექციის აღდგენა ვერ ხერხდება, ქირურგიული მკურნალობის ერთ-ერთი ვარიანტი პენისის პროთეზის იმპლანტაცია ხდება.

ყველაზე მარტივი კონსტრუქცია ნახევრად ხისტი, ანუ ხაზოვანი ფალოპროთეზია.

მღვიმოვან სხეულებში თავსდება სპეციალური ღეროები, რომლებიც პენისის საჭირო სიმაგრეს მუდმივად ინარჩუნებს. სქესობრივი აქტის წინ მამაკაცი პენისს საჭირო მდგომარეობაში აყენებს, აქტის შემდეგ კი საწყის მდგომარეობაში აბრუნებს.

ასეთი პროთეზების უპირატესობებია კონსტრუქციის სიმარტივე, შედარებით მაღალი მექანიკური საიმედოობა და რთული მექანიზმის არარსებობა.

ნაკლი აშკარაა: პენისი ფაქტობრივად მუდმივად რიგიდული რჩება. ეს ნაკლებად ფიზიოლოგიურია და შეიძლება საყოფაცხოვრებო და ფსიქოლოგიურ დისკომფორტს ქმნიდეს.

მაგრამ აუცილებელია მთავარი გვესმოდეს: ფალოპროთეზირება ერექციის ბუნებრივ მექანიზმს არ აღადგენს.

ის სქესობრივი აქტის ჩატარების შესაძლებლობას მექანიკურად უზრუნველყოფს.

უფრო რთული ვარიანტია მრავალკომპონენტიანი გასაბერი ფალოპროთეზები.

მღვიმოვან სხეულებში თავსდება ცილინდრები, რომლებიც ტუმბოსა და სითხის რეზერვუარს უკავშირდება.

სქესობრივი აქტის წინ მამაკაცი ტუმბოს საშუალებით ცილინდრებს ავსებს და პენისის მექანიკურ რიგიდობას ქმნის. სქესობრივი აქტის შემდეგ სისტემა კვლავ მოდუნებულ მდგომარეობაში გადაჰყავს.

ხაზოვან პროთეზებთან შედარებით, ასეთი ვარიანტი უკეთ ბაძავს პენისის მდგომარეობის ბუნებრივ ცვლილებას.

თუმცა, რაც უფრო რთულია მოწყობილობა, მით მეტია სისტემაში ისეთი ელემენტი, რომელიც პოტენციურად ტექნიკური პრობლემების წყაროდ შეიძლება იქცეს.

ამიტომ პაციენტს უნდა ესმოდეს პრინციპული განსხვავება: ფალოპროთეზირება ფიზიოლოგიური ერექციის დაბრუნება არ არის.

ეს დაკარგული ერექციული ფუნქციის მექანიკური მოწყობილობით ჩანაცვლებაა.

ფალოპროთეზირებას შეუძლია ეფექტიანად აღადგინოს სქესობრივი აქტის ჩატარების შესაძლებლობა, თუმცა ეს ქირურგიული და პრაქტიკულად შეუქცევადი ჩარევაა.

შესაძლებელია ინფექციური გართულებები, ქსოვილების ეროზია, პროთეზის კომპონენტების დაზიანება, მოწყობილობის მექანიკური გაუმართაობა და განმეორებითი ოპერაციის საჭიროება.

განსაკუთრებით პრინციპულია კიდევ ერთი საკითხი.

პროთეზის იმპლანტაციისას მღვიმოვანი სხეულების სტრუქტურა გარდაუვლად იცვლება. მძიმე გართულების შემთხვევაში, განსაკუთრებით მაშინ, თუ პროთეზის ამოღება ხდება საჭირო, ნარჩენი ბუნებრივი ერექციული ფუნქცია შეიძლება მნიშვნელოვნად დაქვეითდეს ან მთლიანად დაიკარგოს.

ამიტომ ქირურგიული ფალოპროთეზირება ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის პირველ ეტაპად არ უნდა განიხილებოდეს.

თავდაპირველად აუცილებელია დაავადების მიზეზის დადგენა და კონსერვატიული მკურნალობის რეალური შესაძლებლობების გამოყენება.

განსაკუთრებული ადგილი უკავია იმას, რასაც ფარმაკოლოგიურ ფალოპროთეზირებას ვუწოდებთ — ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიას ინდივიდუალურად შერჩეული პრეპარატებითა და მათი კომბინაციებით, რომელიც მექანიკური მოწყობილობის იმპლანტაციის გარეშე მედიკამენტურად ინდუცირებული ერექციის შექმნის საშუალებას იძლევა.

მხოლოდ მაშინ, თუ მედიკამენტური თერაპია, მათ შორის ფარმაკოლოგიური ფალოპროთეზირება, სრულფასოვანი სქესობრივი ცხოვრებისათვის საკმარის ერექციას ვერ უზრუნველყოფს, ჩნდება ქირურგიული პროთეზირების დასაბუთებული საკითხი.

ამრიგად, ქირურგიული პროთეზი ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის დასაწყისი არ არის. ეს მისი ერთ-ერთი ბოლო ეტაპია.

მთავარი პრინციპი მარტივია: ვიდრე ერექციას პროთეზით ჩავანაცვლებთ, მისი შენარჩუნების რეალური შესაძლებლობები უნდა ამოვწუროთ.