ერექციული დისფუნქციის მკურნალობა ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიით

უძველესი დროიდან, ჯერ კიდევ ძველი ეგვიპტის ცივილიზაციის ეპოქიდან, კაცობრიობა მამაკაცის ერთ-ერთ ყველაზე მტანჯველ სენთან — სქესობრივ უძლურებასთან — ბრძოლის გზებს ეძებდა.

ათასწლეულების განმავლობაში მამაკაცები მაგიას, ნაირგვარ ნაყენებსა და ყოველგვარ სასწაულმოქმედ საშუალებებს მიმართავდნენ.

მაგრამ ნამდვილი გარდატეხა მხოლოდ მეოცე საუკუნის ოთხმოციანი წლების დასაწყისში მოხდა.

ფრანგმა სისხლძარღვთა ქირურგმა, პროფესორმა რონალდ ვირაგმა, პენისის სისხლმომარაგების აღდგენის ოპერაციის დროს მღვიმოვან სხეულებთან დაკავშირებულ არტერიაში სისხლძარღვთა გამაფართოებელი პრეპარატი — პაპავერინი — შეიყვანა.

და მოხდა მოულოდნელი რამ.

მამაკაცს, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში სქესობრივი უძლურებით იტანჯებოდა, სრულფასოვანი ერექცია განუვითარდა.

ამ დაკვირვებამ საფუძველი ჩაუყარა ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის პრინციპულად ახალ მიმართულებას — ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიას.

ათას ცხრაას ოთხმოცდაორ წელს ვირაგმა თავისი კვლევების შედეგები ცნობილ სამედიცინო ჟურნალ „ლანცეტში“ გამოაქვეყნა.

ბედნიერება მხვდა წილად, პროფესორი რონალდ ვირაგი პირადად გამეცნო ათას ცხრაას ოთხმოცდაექვს წელს, პრაღაში გამართულ იმპოტენციის კვლევის საერთაშორისო საზოგადოების — აისირის — მეორე კონგრესზე.

იმ დროს საზოგადოების პრეზიდენტი პროფესორი ვაცლავ მიხალი იყო.

ათას ცხრაას ოთხმოცდაცხრა წელს კი პროფესორ ვირაგს კვლავ შევხვდი პარიზში, მის მიერ ორგანიზებულ საერთაშორისო სიმპოზიუმზე, რომელიც იმპოტენციის დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის მეთოდებს ეძღვნებოდა.

ჩემთვის, როგორც ერექციული დისფუნქციის ჰემოდინამიკის მკვლევრისათვის, ამ შეხვედრებს განსაკუთრებული პროფესიული მნიშვნელობა ჰქონდა.

მიღებულმა ცოდნამ და დაგროვილმა პრაქტიკულმა გამოცდილებამ საშუალება მოგვცა, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მეთოდი საქართველოს კლინიკურ პრაქტიკაში დაგვენერგა.

ეს მიმართულება განვითარდა სექსოლოგიურ კლინიკაში, რომელიც ჩემ მიერ ათას ცხრაას ოთხმოცდაცხრა წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში დაარსებულ სამედიცინო სექსოლოგიის უმაღლეს სასწავლებელთაშორის კათედრასთან ფუნქციონირებდა.

დღეს ეს კლინიკა საქმიანობას აგრძელებს სახელწოდებით „კლინიკურ-დიაგნოსტიკური გაერთიანება „ლიგა““, ან უბრალოდ — სექსოლოგიური კლინიკა „ლიგა“.

მეთოდის გამოყენების ოცდათხუთმეტი წლის განმავლობაში თორმეტ ათასზე მეტი პაციენტის მკურნალობის გამოცდილება დაგვიგროვდა.

რონალდ ვირაგის აღმოჩენა კლინიკურ სექსოლოგიაში ნამდვილ რევოლუციად იქცა.

პირველად გაჩნდა სრულფასოვანი ერექციის გამოწვევის შესაძლებლობა უშუალოდ პენისის მღვიმოვან სხეულებზე ფარმაკოლოგიური ზემოქმედებით, მისი წარმოშობის ბუნებრივი მექანიზმისაგან დამოუკიდებლად.

ასე დაიბადა მეთოდი, რომელმაც ერექციული დისფუნქციის მკურნალობაში ახალი ეპოქა გახსნა.

მის შესაძლებლობებზე, უპირატესობებსა და შეზღუდვებზე დაწვრილებით ამ ციკლის მომდევნო კლიპებში ვისაუბრებთ.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტიანი არაქირურგიული მეთოდია.

მეთოდის არსი სპეციალური სამკურნალო პრეპარატების უშუალოდ პენისის კავერნოზულ, ანუ მღვიმოვან სხეულებში შეყვანაა.

ამ პრეპარატების მოქმედებით მღვიმოვანი სხეულების გლუვი მუსკულატურა დუნდება, არტერიული სისხლძარღვები ფართოვდება, სისხლის მოდინება იზრდება და ერექცია ვითარდება.

მეთოდის პრინციპული თავისებურება ისაა, რომ ერექცია შეიძლება სექსუალური აღგზნებისაგან დამოუკიდებლად, უშუალოდ შეყვანილი პრეპარატის მოქმედებით განვითარდეს.

სამედიცინო ლიტერატურაში ამ მეთოდის სხვადასხვა სახელწოდება გამოიყენება: ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია, ინტრაკავერნოზული ინექციები, ინტრაკავერნოზული ინექციური თერაპია, ინტრაპენილური ფარმაკოთერაპია.

გვხვდება ისტორიული ტერმინიც — ინტრაკავერნოზული ფარმაკოპროთეზირება.

თუმცა არსებობს კიდევ ერთი სახელწოდება, რომელიც, ალბათ, სექსოლოგიის ისტორიიდან არასოდეს გაქრება — ვირაგის მეთოდი. ფრანგი ქირურგის, რონალდ ვირაგის პატივსაცემად, რომელმაც ერექციის ფარმაკოლოგიური ინდუცირების პრინციპი აღმოაჩინა.

ინგლისურენოვან სამედიცინო ლიტერატურაში ფართოდ გამოიყენება აბრევიატურა აი-სი-აი — ინტრაკავერნოზული ინექციის აღმნიშვნელი ინგლისური ტერმინის შემოკლება.

ახლა ტექნიკის შესახებ.

ერთი შეხედვით, უშუალოდ პენისში ნემსის შეყვანა მამაკაცს შესაძლოა შემაშინებელ პროცედურად მოეჩვენოს.

თუმცა სინამდვილეში ინტრაკავერნოზული ინექციები, ჩვეულებრივ, გაცილებით ნაკლებად მტკივნეულია, ვიდრე პაციენტებს წარმოუდგენიათ.

ძირითადი ხანმოკლე ტკივილი, როგორც წესი, ნემსის კანში გავლას უკავშირდება. მღვიმოვან ქსოვილში ნემსის შემდგომი გადაადგილება კი ხშირად პრაქტიკულად არ იგრძნობა.

ინექციებისათვის გამოიყენება ინსულინის შპრიცები ძალიან წვრილი ნემსებით. ჩვენს პრაქტიკაში ვიყენებთ ნემსებს, რომელთა დიამეტრი ნული მთელი სამი მეათედი მილიმეტრია, სიგრძე კი — თექვსმეტი მილიმეტრი. საერთაშორისო კლასიფიკაციით ეს ოცდამეათე კალიბრს — ოცდაათ ჯის — შეესაბამება.

ტექნიკის გასაგებად პენისის ანატომია უნდა გავიხსენოთ.

კანის ქვეშ ზედაპირული და ღრმა ფასციური სტრუქტურებია განლაგებული, ხოლო თითოეულ მღვიმოვან სხეულს გარს აკრავს მკვრივი თეთრი გარსი — ტუნიკა ალბუგინეა.

ორი მღვიმოვანი სხეული ერთმანეთის გვერდით მდებარეობს და მათ შორის თეთრი გარსის სტრუქტურებით წარმოქმნილი მღვიმოვანთაშორისი ძგიდეა.

ინექციის წინ აუცილებელია პენისის სწორ მდგომარეობაში მოთავსება და დაფიქსირება.

წინადაუცვეთელ მამაკაცებში თავდაპირველად ჩუჩას უკან გადაწევენ და პენისის თავს ათავისუფლებენ. შემდეგ პენისს თავით იჭერენ და გაჭიმულ მდგომარეობაში აფიქსირებენ.

წინადაცვეთილ მამაკაცებში უშუალოდ პენისის თავს იჭერენ.

ამას მნიშვნელოვანი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვს. თუ პენისს მოძრავი ჩუჩით დავიჭერთ, პროცედურის დროს შესაძლოა თავი გადაადგილდეს და ქსოვილების მდებარეობა შეიცვალოს.

პრეპარატის შესაყვანად პენისის სხეულის გვერდითი ზედაპირი გამოიყენება.

თუ პენისის განივკვეთს საათის ციფერბლატის სახით წარმოვიდგენთ, საორიენტაციო უბნები გვერდით სექტორებში მდებარეობს — ერთ მხარეს ცხრა და ათ საათს შორის, მეორე მხარეს კი — ორ და სამ საათს შორის.

ამასთან, აუცილებელია გავითვალისწინოთ დორსალურ ზედაპირზე სისხლძარღვოვან-ნერვული კონის, ხოლო ვენტრალურ ზედაპირზე ღრუბლისებრი სხეულისა და მასში გამავალი შარდსადენის მდებარეობა.

პრინციპული ამოცანაა, ნემსის წვერი უშუალოდ ერთ-ერთი მღვიმოვანი სხეულის ქსოვილში მოხვდეს.

თუმცა აქ ერთი მნიშვნელოვანი ანატომიური თავისებურებაა.

არაერეგირებულ მდგომარეობაში მღვიმოვანი სხეულები შედარებით მცირე რაოდენობით სისხლს შეიცავს. პენისის გაჭიმვისას მისი ქსოვილების ურთიერთმდებარეობა იცვლება, მღვიმოვანთაშორისი ძგიდე კი ნემსის წვერის სწორად განთავსების პოტენციურ დაბრკოლებად რჩება.

ჩვენი მრავალწლიანი კლინიკური დაკვირვებებით, ინექციების დაახლოებით თორმეტ პროცენტში ვხვდებოდით ნიშნებს, რომლებიც ნემსის წვერის მღვიმოვანთაშორისი ძგიდის არეში მოხვედრაზე მიუთითებდა.

თუ პრეპარატი მღვიმოვანი ქსოვილის ნაცვლად ძგიდის მკვრივ სტრუქტურებში ხვდება, მისი გავრცელება შეიძლება შეფერხდეს და მოსალოდნელი ერექცია არ განვითარდეს.

ნემსის წვერის შესაძლო არასწორი მდებარეობის ერთ-ერთი ნიშანი შპრიცის დგუშზე დაჭერისას მომატებული წინააღმდეგობაა.

ჩვენი კლინიკური გამოცდილებით, ნემსის მცირე, კონტროლირებადი მოძრაობები წინ და უკან, ერთი მილიმეტრის ფარგლებში, როგორც წესი, ამ დაბრკოლების აღმოფხვრის საშუალებას იძლევა ნემსის სრულად ამოღების გარეშე.

თუმცა მსგავსი მანიპულაციები ტექნიკის დაუფლებისათვის გარკვეულ ვარჯიშს მოითხოვს. უჩვეულო წინააღმდეგობის შემთხვევაში პრეპარატის ძალით შეყვანა დაუშვებელია.

ინექციის დასრულების შემდეგ აუცილებელია ჰემოსტაზის უზრუნველყოფა — ნაჩხვლეტ ადგილზე ზეწოლა სისხლჩაქცევის თავიდან ასაცილებლად.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში, სისხლდენის არარსებობისას, ინექციის ადგილს დაახლოებით ათი წამის განმავლობაში ვაწვებით. სისხლის წვეთის გამოჩენისას, რაც ზედაპირული სისხლძარღვის შესაძლო დაზიანებაზე მიუთითებს, ზეწოლის ხანგრძლივობას ერთ წუთამდე ვზრდით.

ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ ცალკეული პრეპარატების ინსტრუქციები უფრო ხანგრძლივ ზეწოლას ითვალისწინებს.

გამოყენებული პრეპარატის, ხსნარის შემადგენლობისა და ერექციული დისფუნქციის ხასიათის მიხედვით, ერექცია, ჩვეულებრივ, ინექციიდან ხუთ-თხუთმეტ წუთში ვითარდება, ზოგჯერ კი — ოც წუთამდე პერიოდში.

თუმცა არსებობს დაგვიანებული რეაქციებიც.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში ყოფილა შემთხვევები, როდესაც ერექცია პრეპარატის შეყვანიდან მხოლოდ ორმოცი წუთის შემდეგ ვითარდებოდა.

ცნობილია სიტუაციები, როდესაც პაციენტი სამედიცინო დაწესებულებას ტოვებდა, რადგან თავდაპირველად ინექცია არაეფექტიანი ჩანდა, სრულფასოვანი ერექცია კი მოგვიანებით — უკვე სახლისაკენ მიმავალ გზაზე — ვითარდებოდა.

ამიტომ ჩვენს პრაქტიკაში ინტრაკავერნოზული ინექციის შემდეგ პაციენტი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ სულ მცირე ოცდაათი-ორმოცი წუთის განმავლობაში რჩება. საჭიროების შემთხვევაში მეთვალყურეობა უფრო დიდხანს გრძელდება.

ამრიგად, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია ერექციის აღმასრულებელ მექანიზმზე უშუალო ზემოქმედების საშუალებას იძლევა, მისი ბუნებრივი რეგულაციის მრავალი დარღვევის გვერდის ავლით.

თუმცა ტექნიკურად არასწორად შესრულებულმა ინექციებმა შეიძლება არა მხოლოდ მკურნალობის ეფექტიანობა შეამციროს, არამედ თავად მეთოდის დისკრედიტაციაც გამოიწვიოს.

განსაკუთრებით საშიშია ვითარება, როდესაც ტექნიკური შეცდომით გამოწვეული ერექციის არარსებობა შეცდომით პრეპარატის არასაკმარის დოზას მიეწერება.

ასეთ შემთხვევებში შემდგომი ინექციებისას დოზის დაუსაბუთებელმა გაზრდამ შეიძლება პათოლოგიურად გახანგრძლივებული ერექცია და პრიაპიზმიც კი გამოიწვიოს.

ამიტომ ინექციის შემდეგ ეფექტის არარსებობა არავითარ შემთხვევაში არ უნდა გახდეს დოზის თვითნებურად გაზრდის საფუძველი.

ერექცია, რომელიც ოთხი საათის განმავლობაში ნარჩუნდება, გადაუდებელ სამედიცინო დახმარებას მოითხოვს.

ინტრაკავერნოზული ინექციის სწორი ტექნიკა მხოლოდ მკურნალობის ეფექტიანობის პირობა არ არის. ეს მისი უსაფრთხოების აუცილებელი პირობაცაა.

პაპავერინი გახდა პირველი პრეპარატი, რომელმაც ერექციული დისფუნქციის თანამედროვე ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის ეპოქა გახსნა.

მისმა უშუალოდ პენისის მღვიმოვან სხეულებში შეყვანამ შესაძლებელი გახადა სრულფასოვანი ერექციის გამოწვევა სექსუალური სტიმულაციისაგან დამოუკიდებლად.

ეს ერექტოლოგიაში რევოლუციური მიღწევა იყო.

თუმცა კლინიკური გამოცდილების დაგროვებასთან ერთად პაპავერინით მონოთერაპიის მნიშვნელოვანი ნაკლოვანებები გამოიკვეთა.

უპირველეს ყოვლისა, ყურადღებას ერექციული პასუხის არასტაბილურობა იპყრობდა.

ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, პაპავერინის ერთსა და იმავე დოზას მშვიდ, კომფორტულ გარემოში სრულფასოვანი ერექციის უზრუნველყოფა შეეძლო, ემოციური დაძაბულობის პირობებში კი შესაძლოა არასაკმარისად ეფექტიანი აღმოჩენილიყო.

მიზეზი ის იყო, რომ პაპავერინი მღვიმოვანი სხეულების გლუვ მუსკულატურას ადუნებს, მაგრამ სრულად ვერ აღმოფხვრის სიმპათიკური ნერვული სისტემის გავლენას, რომელიც ამ მუსკულატურის შეკუმშვას უწყობს ხელს.

შედეგად სახიფათო ვითარება იქმნებოდა.

არასაკმარისი ერექციული პასუხისას ჩნდებოდა პრეპარატის დოზის გაზრდის ცდუნება. თუმცა იმავე გაზრდილ დოზას უფრო ხელსაყრელ ემოციურ პირობებში შესაძლოა ზედმეტად გახანგრძლივებული ერექცია გამოეწვია, პრიაპიზმის ჩათვლით.

მსგავს დაკვირვებებს ათას ცხრაას ოთხმოცდაცხრა წელს პარიზში, თანამედროვე ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის ერთ-ერთი ფუძემდებლის — რონალდ ვირაგის — მიერ ორგანიზებულ სამეცნიერო სემინარზე განვიხილავდით.

პროფესიული დისკუსიების დროს გაირკვა, რომ ანალოგიურ პრობლემებს სხვა სპეციალისტებიც აწყდებოდნენ.

ერექციული პასუხის არაპროგნოზირებადობისა და პრიაპიზმის საფრთხის გარდა, პაპავერინის განმეორებითი ინტრაკავერნოზული ინექციებისას კავერნოზული ფიბროზის განვითარების რისკიც არსებობდა.

ამრიგად, პაპავერინმა, რომელმაც ერექციული დისფუნქციის მკურნალობაში ნამდვილი რევოლუცია მოახდინა, ამავდროულად მონოთერაპიის შეზღუდვებიც გამოავლინა.

გაჩნდა ისეთი ფარმაკოლოგიური კომბინაციების ძიების აუცილებლობა, რომლებიც უფრო საიმედო, განმეორებად და უსაფრთხო ერექციულ პასუხს უზრუნველყოფდა.

სწორედ ამ ძიებამ განსაზღვრა ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის განვითარების შემდეგი ეტაპი.

ერექციული დისფუნქციის ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის განვითარების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ეტაპი საინექციო ხსნარების შემადგენლობაში ფენტოლამინის მეზილატის ჩართვა გახდა, რომელიც სავაჭრო სახელწოდებით „რეგიტინი“ არის ცნობილი.

ამ პრეპარატის მნიშვნელობის გადაჭარბებით შეფასება ძნელია. მისმა გამოჩენამ ერექციის ფარმაკოლოგიური მართვის შესაძლებლობები არსებითად გააფართოვა, თავად პრეპარატი კი დღესაც უმნიშვნელოვანეს ადგილს ინარჩუნებს კომბინირებული ინტრაკავერნოზული ხსნარების შემადგენლობაში.

რეგიტინი არასელექციური ალფა-ადრენობლოკატორია, რომელიც ალფა-ადრენორეცეპტორებზე ადრენალინისა და ნორადრენალინის მოქმედებას ბლოკავს.

ზოგად მედიცინაში ის ცნობილია კატექოლამინების ჭარბ ზემოქმედებასთან დაკავშირებული მდგომარეობების დროს გამოყენებით, კერძოდ, ფეოქრომოციტომის შემთხვევაში.

თუმცა ერექტოლოგიაში მას სრულიად განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს.

როგორც ცნობილია, სიმპათიკური ნერვული სისტემა პენისს არაერეგირებულ მდგომარეობაში ინარჩუნებს და მღვიმოვანი სხეულების გლუვი მუსკულატურის შეკუმშვას უწყობს ხელს.

ემოციური დაძაბულობისას ამ სისტემის აქტივობა იზრდება, რაც ერექციის განვითარებას დამატებით დაბრკოლებებს უქმნის.

რეგიტინი სწორედ ამ მექანიზმზე მოქმედებს.

ალფა-ადრენორეცეპტორების ბლოკირებით ის ასუსტებს სიმპათიკური ნერვული სისტემის ანტიერექციულ გავლენას და მღვიმოვანი სხეულების გლუვი მუსკულატურის მოდუნებისათვის უფრო ხელსაყრელ პირობებს ქმნის.

სწორედ ამაში მდგომარეობს მისი პრინციპული განსხვავება პაპავერინისაგან და განსაკუთრებული ღირებულება კომბინირებული ფარმაკოთერაპიის დროს.

პაპავერინი უშუალოდ ადუნებს მღვიმოვანი სხეულების გლუვ მუსკულატურას, რეგიტინი კი ბლოკავს ადრენერგულ მექანიზმებს, რომლებიც ამ მოდუნებას ეწინააღმდეგება.

ამ ორი მექანიზმის შერწყმამ ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის შესაძლებლობები მნიშვნელოვნად გააფართოვა.

ასე შეიქმნა პაპავერინისა და რეგიტინის კომბინაცია, რომელსაც „ბიმიქსი“ ეწოდა.

ამ კომბინაციას ჯერ კიდევ გასული საუკუნის ოთხმოციან წლებში აქტიურად იკვლევდნენ, მათ შორის გერმანელი სპეციალისტებიც.

შემდგომში მან პრაქტიკული გავრცელება მზა სამკურნალო პრეპარატის — „ანდროსკატის“ — სახითაც მოიპოვა.

სექსოლოგიურ კლინიკა „ლიგაში“ დაგროვილი ჩვენი მრავალწლიანი კლინიკური გამოცდილება ევროპელი მკვლევრების შედეგებს შეესაბამება.

არაერთხელ დავრწმუნებულვართ, რომ ინტრაკავერნოზული ხსნარების შემადგენლობაში რეგიტინის ჩართვა არა მხოლოდ აძლიერებს ერექციულ პასუხს, არამედ მისი მდგრადობისა და განმეორებადობის ზრდასაც უწყობს ხელს.

კომბინირებული ფარმაკოთერაპიის უპირატესობები განსაკუთრებით მკაფიოდ ვლინდებოდა გამოხატული ერექციული დისფუნქციის მქონე პაციენტების მკურნალობისას, მათ შორის მაშინაც, როდესაც მდგომარეობას ქრონიკული დაავადებები ართულებდა.

ჩვენი დაკვირვებებით, მხოლოდ ალპროსტადილზე, ანუ პროსტაგლანდინ ე ერთზე დაფუძნებული პრეპარატები ერექციული დისფუნქციის შედარებით მსუბუქი ფორმების დროს ხშირად დამაკმაყოფილებელ შედეგს იძლეოდა.

თუმცა ერექციული ფუნქციის მძიმე დარღვევებისას მათი ეფექტიანობა შესაძლოა არასაკმარისი აღმოჩენილიყო.

მსგავს შემთხვევებში კომბინირებული ხსნარების შემადგენლობაში რეგიტინის ჩართვა უფრო გამოხატული და განმეორებადი ერექციული პასუხის მიღწევის საშუალებას იძლეოდა იმ პაციენტთა ნაწილში, რომლებიც ალპროსტადილით მონოთერაპიაზე არასაკმარისად რეაგირებდნენ.

სწორედ ამიტომ, ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში რეგიტინი განიხილება არა როგორც მეორეხარისხოვანი დანამატი, არამედ როგორც კომბინირებული ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის ერთ-ერთი ძირითადი კომპონენტი.

გავიდა ათწლეულები, გამოჩნდა ახალი ერექტოგენული პრეპარატები და ახალი ფარმაკოლოგიური კომბინაციები.

თუმცა რეგიტინს მნიშვნელობა არ დაუკარგავს.

ის კვლავ რჩება კომბინირებული ინტრაკავერნოზული ხსნარების მნიშვნელოვან კომპონენტად, განსაკუთრებით იმ კლინიკურ სიტუაციებში, როდესაც მონოთერაპია საჭირო შედეგს ვერ უზრუნველყოფს.

ამრიგად, რეგიტინის ისტორიული როლი მხოლოდ ბიმიქსის შექმნით არ შემოიფარგლება.

მისი მთავარი მნიშვნელობა ერექციის ფარმაკოლოგიური მართვის შესაძლებლობების გაფართოებაა, მათ შორის ერექციული დისფუნქციის რთული ფორმების დროსაც.

სწორედ ამიტომ, რეგიტინს განსაკუთრებული ადგილი უკავია არა მხოლოდ კომბინირებული ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის ისტორიაში, არამედ მის თანამედროვე პრაქტიკაშიც.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის პრაქტიკაში პაპავერინის დანერგვის შემდეგ დაიწყო სხვა პრეპარატების ძიება, რომლებსაც პენისის მღვიმოვან სხეულებზე უშუალო ზემოქმედებით სრულფასოვანი ერექციის გამოწვევა შეეძლო.

ამ კვლევების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი შედეგი ალპროსტადილის — პროსტაგლანდინ ე ერთის სინთეზური ანალოგის — დანერგვა გახდა.

ალპროსტადილი თანამედროვე ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მეორე ძირითად ერექტოგენად იქცა.

მისი მოქმედება უპირატესად ადენილატციკლაზის გააქტიურებისა და უჯრედშიდა ციკლური ადენოზინმონოფოსფატის შემცველობის გაზრდის გზით ხორციელდება.

შედეგად მღვიმოვანი სხეულების გლუვი მუსკულატურა დუნდება, კავერნოზული არტერიები ფართოვდება და პენისში არტერიული სისხლის მოდინება იზრდება.

ალპროსტადილის მნიშვნელოვანი თავისებურება მისი სწრაფი მეტაბოლიზმია. სისტემურ სისხლის მიმოქცევაში მოხვედრისას პრეპარატის მნიშვნელოვანი ნაწილი უკვე ფილტვებში პირველი გავლის დროს ინაქტივირდება.

ალპროსტადილი ფართოდ გავრცელდა, როგორც დამოუკიდებელი ინტრაკავერნოზული ერექტოგენი, კერძოდ, სავაჭრო სახელწოდებებით „კავერჯექტი“ და „ედექსი“.

თუმცა სექსოლოგიურ კლინიკა „ლიგაში“ დაგროვილმა ჩვენმა მრავალწლიანმა კლინიკურმა გამოცდილებამ მისი გამოყენებისადმი გარკვეულწილად განსხვავებული მიდგომა ჩამოგვიყალიბა.

ჩვენი დაკვირვებებით, პაპავერინისა და ფენტოლამინის კომბინაცია, რომელიც „ბიმიქსის“ სახელით არის ცნობილი, მთლიანობაში წარმატებული კლინიკური შედეგების უფრო ფართო სპექტრს უზრუნველყოფდა, ვიდრე ალპროსტადილით მონოთერაპია.

ამიტომ ამ ორ ვარიანტს შორის არჩევანისას უფრო ხშირად უპირატესობას პაპავერინისა და რეგიტინის კომბინაციას ვანიჭებდით.

მაგრამ ერექციული დისფუნქციის ზოგიერთი განსაკუთრებით რთული ფორმის დროს ალპროსტადილის მნიშვნელობა არსებითად იზრდება.

ჩვენი კლინიკური გამოცდილებით, ასეთ მდგომარეობებს მიეკუთვნება გამოხატული დიაბეტური ანგიოპათია, ქრონიკული ალკოჰოლიზმის ფონზე განვითარებული ერექციული დისფუნქცია, აგრეთვე ერექციის მძიმე დარღვევები იმ პაციენტებში, რომლებთანაც სილდენაფილი საჭირო შედეგს ვეღარ უზრუნველყოფს.

პაციენტთა ეს კატეგორიები ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიისათვის ხშირად განსაკუთრებულ სირთულეებს ქმნის.

სწორედ მსგავს მდგომარეობებში იძენს ალპროსტადილი განსაკუთრებულ ღირებულებას, როგორც კომბინირებული ხსნარების დამატებითი კომპონენტი.

განსაკუთრებით მნიშვნელოვან როლს მას დიაბეტური ერექციული დისფუნქციის დროს ვანიჭებთ.

ჩვენი კლინიკის მრავალწლიანი დაკვირვებებით, კომბინირებული ხსნარების შემადგენლობაში ალპროსტადილის ჩართვა აფართოებს დიაბეტური ანგიოპათიის მქონე იმ პაციენტების მკურნალობის შესაძლებლობებს, რომლებთანაც სხვა ერექტოგენების გამოყენება ყოველთვის ვერ უზრუნველყოფს დამაკმაყოფილებელ შედეგს.

ჩვენს პრაქტიკაში დიაბეტის დროს ალპროსტადილის მნიშვნელობა იმდენად არსებითი აღმოჩნდა, რომ ასეთი პაციენტებისათვის განკუთვნილ ხსნარებს ხშირად „დიაბეტურ ხსნარებს“ ვუწოდებთ.

ამ პირობითი სახელწოდებით ვგულისხმობთ კომბინირებულ ინტრაკავერნოზულ ხსნარებს, რომელთა შემადგენლობაშიც ალპროსტადილი აუცილებლად შედის.

რა თქმა უნდა, საუბარია ჩვენს კლინიკაში მიღებულ სახელწოდებაზე და არა ოფიციალურ ფარმაკოლოგიურ კლასიფიკაციაზე.

ამრიგად, ალპროსტადილს თანამედროვე ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიაში განსაკუთრებული ადგილი უკავია.

თუ პაპავერინისა და რეგიტინის კომბინაცია, ჩვენი კლინიკური გამოცდილებით, ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის უფრო უნივერსალურ შესაძლებლობებს უზრუნველყოფს, ალპროსტადილის დამატება ამ შესაძლებლობების გაფართოების საშუალებას იძლევა ყველაზე რთულ კლინიკურ მდგომარეობებში.

სწორედ ამაში მდგომარეობს ალპროსტადილის — თანამედროვე ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მეორე ძირითადი ერექტოგენის — განსაკუთრებული ღირებულება.

ერექციული დისფუნქციის ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის განვითარებამ ცალკეული ერექტოგენული პრეპარატების გამოყენებიდან რთული მრავალკომპონენტიანი ხსნარების შექმნამდე გაიარა გზა.

თავდაპირველად მთავარი ამოცანა სქესობრივი აქტის ჩასატარებლად საკმარისი, სრულფასოვანი ხელოვნური ერექციის მიღება იყო.

პაპავერინის, შემდეგ პაპავერინისა და რეგიტინის კომბინაციის — ბიმიქსის, მოგვიანებით კი ალპროსტადილის შემცველი ტრიმიქსის გამოჩენამ პენისის მღვიმოვან სხეულებზე ფარმაკოლოგიური ზემოქმედების შესაძლებლობები მნიშვნელოვნად გააფართოვა.

მოქმედების განსხვავებული მექანიზმების მქონე პრეპარატების შერწყმა უფრო გამოხატულ ერექციულ პასუხს უზრუნველყოფდა და რიგ შემთხვევებში ცალკეული კომპონენტების საჭირო დოზების შემცირების საშუალებასაც იძლეოდა.

თუმცა მრავალწლიანმა კლინიკურმა პრაქტიკამ ჩვენ წინაშე პრინციპულად სხვა ამოცანა დასვა.

საკმარისია თუ არა ერექციის ხელოვნურად გამოწვევის სწავლა, თუ დამოუკიდებელი ერექციული ფუნქციის აღდგენისაკენ უნდა ვისწრაფოდეთ?

სწორედ ამ კითხვამ განსაზღვრა სექსოლოგიური კლინიკა „ლიგის“ სამკურნალო კონცეფციის შემდგომი განვითარება.

ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიაში ორი მიმართულების გამიჯვნა დავიწყეთ.

პირველი — ერექტოგენული ხსნარების გამოყენება, რომლებიც უშუალოდ სქესობრივი აქტის წინ ერექციის მისაღებად არის განკუთვნილი.

მეორე — სამკურნალო ხსნარების გამოყენება კომპლექსური თერაპიის ფარგლებში, რომლის მიზანიც დამოუკიდებელი ერექციული ფუნქციის მაქსიმალურად ხანგრძლივი შენარჩუნება და, შეძლებისდაგვარად, აღდგენაა.

ამ მიზნით კომბინირებული ხსნარების შემადგენლობაში დამატებითი კომპონენტების — სერმიონის, ანუ ნიცერგოლინისა და ტრენტალის, ანუ პენტოქსიფილინის — ჩართვა დავიწყეთ.

ეს პრეპარატები სისხლძარღვოვან და მიკროცირკულაციურ მექანიზმებზე ზემოქმედებით არის ცნობილი.

ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, სამკურნალო ხსნარების შემადგენლობაში მათ ჩართვას კომპლექსური თერაპიის შედეგების გაუმჯობესება ახლდა.

იზრდებოდა იმ პაციენტთა წილი, რომლებსაც მკურნალობის კურსის დასრულების შემდეგ რეგულარული სქესობრივი ცხოვრების შენარჩუნება ინტრაკავერნოზული ინექციების მუდმივი გამოყენების გარეშე შეეძლოთ.

რა თქმა უნდა, ამ შედეგებს მხოლოდ დამატებითი პრეპარატების მოქმედებას არ ვუკავშირებთ.

მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა პაციენტის თავდაჯერებულობის აღდგენა, სექსუალური წარუმატებლობის შიშის დაძლევა, სქესობრივი ცხოვრების რეგულარულობა და კომპლექსური მკურნალობის სხვა შემადგენელი ნაწილები.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში თანდათან ორი ასაკობრივი სტრატეგია ჩამოყალიბდა.

ორმოცდათხუთმეტ წლამდე ასაკის მამაკაცებში მთავარი მიზანი ერექციული ფუნქციის მაქსიმალურად შესაძლო დამოუკიდებლობის აღდგენა იყო.

ჩვენ ვცდილობდით, პაციენტი თანდათან გათავისუფლებულიყო რეგულარული ინექციების აუცილებლობისაგან და, ამასთან, საჭიროების შემთხვევაში მათი ეპიზოდური გამოყენების შესაძლებლობა შეენარჩუნებინა.

სხვა სიტყვებით, ჩვენი მიზანი მამაკაცის ინექციებზე მიჯაჭვა კი არა, მათგან დამოუკიდებლობის მოპოვებაში დახმარება იყო.

ორმოცდათხუთმეტი წლის შემდეგ მიდგომა უფრო ფრთხილი ხდებოდა.

პაციენტებს საინექციო თერაპიისაგან სრულ გათავისუფლებას აღარ ვპირდებოდით.

მთავარი ამოცანა ხდებოდა მღვიმოვანი ქსოვილის ფუნქციური შესაძლებლობებისა და მამაკაცის სრულფასოვანი სექსუალური ცხოვრების უნარის მაქსიმალურად ხანგრძლივი შენარჩუნება, მათ შორის ინტრაკავერნოზული ინექციების დახმარებითაც.

ხელსაყრელ გარემოებებში ასეთი მხარდაჭერა სექსუალური აქტივობის შენარჩუნების საშუალებას სამოცდათხუთმეტი და ოთხმოცი წლის ასაკშიც იძლეოდა.

ამასთან, ორმოცდათხუთმეტი წელი ჩვენთვის პრაქტიკული ორიენტირი იყო და არა აბსოლუტური ფიზიოლოგიური ზღვარი.

განსაკუთრებულ ყურადღებას მღვიმოვანი სხეულების გლუვი მუსკულატურის ფუნქციური მდგომარეობის შენარჩუნებას ვუთმობდით.

ჩვენ ვვარაუდობდით, რომ სამკურნალო ხსნარების შემადგენლობაში სერმიონისა და ტრენტალის ჩართვა შესაძლოა სისხლძარღვოვანი და მიკროცირკულაციური მექანიზმების შენარჩუნებას უწყობდეს ხელს. თუმცა გამოყენების ამ გზით აღნიშნული პრეპარატების დამცველობითი მოქმედება მღვიმოვან ქსოვილზე სპეციალურ მეცნიერულ დადასტურებას მოითხოვს.

დაბოლოს, არსებობდა პირობა, რომელსაც პაციენტის ასაკის მიუხედავად პრინციპულ მნიშვნელობას ვანიჭებდით.

მოწევაზე სრული უარის თქმა.

მოწევას განვიხილავდით სისხლძარღვოვანი სისტემის დაზიანების ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ფაქტორად, რომელიც ერექციული დისფუნქციის პროგრესირებასა და მკურნალობის შედეგების გაუარესებას უწყობს ხელს.

ამიტომ მოწევის შეწყვეტა ჩვენი სამკურნალო პროგრამის სავალდებულო მოთხოვნა იყო.

ამრიგად, კლინიკა „ლიგაში“ ინტრაკავერნოზული ხსნარების ევოლუცია მხოლოდ მათი ფარმაკოლოგიური შემადგენლობის სრულყოფაში არ მდგომარეობდა.

მთავარი ცვლილება თავად მკურნალობის ფილოსოფიაში მოხდა.

ჩვენ ვცდილობდით, ერექციის უბრალოდ ხელოვნურად გამოწვევიდან მამაკაცის სექსუალური შესაძლებლობების მაქსიმალურად ხანგრძლივ შენარჩუნებაზე გადავსულიყავით.

თუ შედარებით ახალგაზრდა პაციენტებში ჩვენი მიზანი შეძლებისდაგვარად ინექციებისაგან დამოუკიდებლობის აღდგენა იყო, უფროს ასაკში — სრულფასოვანი სექსუალური ცხოვრების შესაძლებლობის რაც შეიძლება მეტი წლით შენარჩუნება.

ერექტოლოგიის საბოლოო მიზანი ხომ თავად ერექცია კი არა, მამაკაცის ცხოვრების ხარისხის შენარჩუნებაა.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მრავალწლიანი გამოყენებისას ერთ მოულოდნელ პრობლემას წავაწყდით — ხანგრძლივი შენახვისას სამკურნალო ხსნარებში ფანტელების გაჩენას.

ეს პრობლემა განსაკუთრებით აქტუალური აღმოჩნდა საქართველოს ფარგლებს გარეთ მცხოვრები ჩვენი პაციენტებისთვის, ქართული დიასპორის წარმომადგენლებისთვის. მათ არ ჰქონდათ კლინიკაში რეგულარულად მოსვლის შესაძლებლობა და მიღებული პრეპარატებით ხანგრძლივი დროის განმავლობაში უწევდათ სარგებლობა.

ვივარაუდეთ, რომ ფანტელების გაჩენის ერთ-ერთი მიზეზი შესაძლოა ხსნარების ბაქტერიული დაბინძურება ყოფილიყო.

საქმე ის არის, რომ ყველა პაციენტი მკაცრად არ იცავდა ასეპტიკის წესებს. ზოგიერთს შესაძლოა შპრიცი განმეორებით გამოეყენებინა, სხვებს კი — ფლაკონის რეზინის საცობის ყოველი მომდევნო ჩხვლეტის წინ მისი სპირტით დამუშავება უგულებელეყოთ.

რა თქმა უნდა, ფანტელების გაჩენის სხვა მიზეზებიც ვერ გამოირიცხებოდა, კერძოდ, მრავალკომპონენტიანი ხსნარის ფიზიკურ-ქიმიური არასტაბილურობა.

გამოსავლის ძიებისას ეთილის სპირტის კარგად ცნობილ ანტისეპტიკურ თვისებებს მივმართეთ.

ასე გაჩნდა იდეა, იგი დაგვემატებინა ჩვენს მრავალკომპონენტიან სამკურნალო კომპოზიციაში, რომელიც პაპავერინს, რეგიტინსა და სხვა პრეპარატებს შეიცავდა.

ეთილის სპირტი ხსნარის მეექვსე კომპონენტი გახდა. მისი დამატების მიზანი იყო ხანგრძლივი შენახვისა და ფლაკონის მრავალჯერადი გამოყენებისას ბაქტერიული დაბინძურების სავარაუდო პრევენცია.

შედეგი კი საინტერესო აღმოჩნდა.

ხსნარების შემადგენლობაში ეთილის სპირტის მიკროდოზების დამატების შემდეგ ფანტელების გაჩენას ვეღარ ვაკვირდებოდით, მაშინ როდესაც მანამდე შენახვისას ისინი პერიოდულად ჩნდებოდა.

ეს იყო პრაქტიკული კლინიკური დაკვირვება და არა მოცემულ სამკურნალო კომპოზიციაში სპირტის ანტიბაქტერიული მოქმედების ლაბორატორიული მტკიცებულება.

ფანტელების გაქრობის ნამდვილი მიზეზის დასადგენად საჭიროა სპეციალური მიკრობიოლოგიური და ფიზიკურ-ქიმიური კვლევები.

უფრო მეტიც, ხსნარში ხილული ცვლილებების არარსებობა ჯერ კიდევ არ იძლევა მისი სტერილობის, ფარმაკოლოგიური აქტივობის შენარჩუნებისა და კავერნოზული ქსოვილისთვის უსაფრთხოების გარანტიას.

სპეციალურ ლიტერატურასთან მრავალწლიანი მუშაობის განმავლობაში მრავალკომპონენტიან ინტრაკავერნოზულ ხსნარებში ეთილის სპირტის ამგვარი გამოყენების აღწერას არ შევხვედრივარ.

ამიტომ ამ მიდგომას განვიხილავ, როგორც საკუთარ პრაქტიკულ წინადადებას, რომელიც შემდგომი სამეცნიერო შესწავლის ინტერესს წარმოადგენს.

ამასთან, სპირტის დამატებას არ ვთავაზობ, როგორც საინექციო პრეპარატების კონსერვაციის საყოველთაოდ გამოსაყენებელ საშუალებას. შესაბამისი კვლევებისა და ფარმაცევტული შემოწმების გარეშე ამ მეთოდის უსაფრთხოება დადგენილი არ არის.

ამ დაკვირვების ისტორია კიდევ ერთხელ გვიჩვენებს, რომ კლინიკური პრაქტიკა არა მხოლოდ იყენებს მეცნიერების მიღწევებს, არამედ ზოგჯერ თავადაც სვამს მეცნიერების წინაშე ახალ კითხვებს.

ფრანგი სისხლძარღვთა ქირურგის, რონალდ ვირაგის მიერ ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის აღმოჩენა ერექციული დისფუნქციის მკურნალობაში ეპოქალური გარღვევა გახდა.

თუმცა თავდაპირველად ახალი მეთოდის გამოყენებას სერიოზული ორგანიზაციული სირთულეები ახლდა.

პაციენტი მოდიოდა კლინიკაში, ექიმი უკეთებდა ინტრაკავერნოზულ ინექციას, რის შემდეგაც მამაკაცი პარტნიორ ქალთან შესახვედრად მიდიოდა.

ამასთან, მას აფრთხილებდნენ: თუ ერექცია ზედმეტად გახანგრძლივდებოდა, სამედიცინო დახმარების მისაღებად სასწრაფოდ უნდა დაბრუნებულიყო.

ასეთი მიდგომა მნიშვნელოვან უხერხულობას უქმნიდა როგორც პაციენტს, ისე ექიმს.

პრეპარატის მოქმედების დრო შეზღუდული იყო. ზოგჯერ მამაკაცი უბრალოდ ვერ ასწრებდა პარტნიორ ქალთან მისვლას. დოზის გაზრდით პრეპარატის მოქმედების გახანგრძლივების მცდელობები კი პრიაპიზმის რისკს ზრდიდა.

სამწუხაროდ, მსგავსი მიდგომა ეპიზოდურად თანამედროვე სამედიცინო პრაქტიკაშიც გვხვდება.

არსებობდა მკურნალობის სხვა ვარიანტიც.

ზოგიერთი ექიმი ინტრაკავერნოზული ინექციების კურსს ნიშნავდა — ჩვეულებრივ, დაახლოებით ათ პროცედურას, დღეგამოშვებით.

პაციენტს ინექციას კლინიკაში უკეთებდნენ და ერექციის შეწყვეტამდე მეთვალყურეობის ქვეშ ტოვებდნენ.

ვარაუდობდნენ, რომ სასქესო ასოს ამგვარი თავისებური ვარჯიში ბუნებრივი ერექციული ფუნქციის აღდგენას უწყობდა ხელს.

თუმცა, ჩვენი დაკვირვებით, ასეთი კურსების შემდეგ ბუნებრივი ერექციების გაუმჯობესება პაციენტების მხოლოდ დაახლოებით ათიდან თხუთმეტ პროცენტამდე აღინიშნებოდა.

რევოლუციური გარღვევა ამერიკელი პროფესორის, ადრიან ზორნიოტის დამსახურებით მოხდა.

ათას ცხრაას ოთხმოცდახუთ წელს მან რიჩარდ ლეფლერთან ერთად გამოაქვეყნა ნაშრომი, რომელიც ინტრაკავერნოზული პრეპარატების დამოუკიდებლად გამოყენებას ეძღვნებოდა.

ათას ცხრაას ოთხმოცდაექვს წელს, პრაღაში გამართულ იმპოტენციის კვლევის მეორე საერთაშორისო კონგრესზე, პირადად ვესაუბრე პროფესორ ზორნიოტის და გავეცანი მის წინადადებას — პაციენტებისთვის ინექციების დამოუკიდებლად გაკეთება ესწავლებინათ.

თავად მეთოდის აღმოჩენის შემდეგ ეს ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის განვითარებაში მეორე უმნიშვნელოვანესი ნაბიჯი იყო.

ამიერიდან პაციენტი ყოველი სქესობრივი სიახლოვის წინ ექიმთან ვიზიტზე აღარ იყო დამოკიდებული.

შესაბამისი სწავლების შემდეგ მას შეეძლო დანიშნული პრეპარატები დამოუკიდებლად გამოეყენებინა, ექიმის მიერ განსაზღვრული უსაფრთხოების წესების დაცვით.

მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი უპირატესობა ორგანიზაციული კი არა, ფსიქოთერაპიული აღმოჩნდა.

როგორც პირველად, ისე მეორეულ ერექციულ დისფუნქციას შემთხვევათა უდიდეს უმრავლესობაში თან ახლავს სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის შიში.

მამაკაცი, რომელიც ერთხელ უკვე შეეჯახა წარუმატებლობას, მისი განმეორების შიშს განიცდის. იქმნება მანკიერი წრე: შფოთვა ხელს უშლის ბუნებრივ ერექციას, მორიგი წარუმატებლობა კი შიშს კიდევ უფრო აძლიერებს.

ახლა კი წარმოიდგინეთ პაციენტი, რომელმაც მედიკამენტური ერექციის დამოუკიდებლად მიღწევის მეთოდი აითვისა.

მან იცის, რომ საჭიროების შემთხვევაში შეუძლია დანიშნული პრეპარატი გამოიყენოს და სრულფასოვანი სქესობრივი სიახლოვის შესაძლებლობა უზრუნველყოს.

ამასთან, ინექციის გაკეთება შეუძლია დამოუკიდებლად, განმარტოებულ გარემოში, ექიმის უშუალო მონაწილეობის გარეშე.

სწორედ აქ ვლინდება საოცარი ფსიქოთერაპიული ეფექტი.

ზოგჯერ პაციენტისთვის საკმარისია მხოლოდ იმის გაცნობიერება, რომ ერექციის მისაღწევად საიმედო სარეზერვო საშუალება აქვს.

მას აღარ ეშინია შესაძლო წარუმატებლობის, წყვეტს საკუთარი ერექციის მუდმივ კონტროლს და სექსუალური აღგზნების ბუნებრივი მექანიზმები ადრინდელი ფსიქოლოგიური დაბრკოლების გარეშე იწყებს მოქმედებას.

ზოგიერთ შემთხვევაში წარუმატებლობის მოლოდინის შიში იმდენად ქრება, რომ ინექციის საჭიროება საერთოდ აღარ არსებობს.

ამ ეფექტს განსაკუთრებით მკაფიოდ ვაკვირდებოდით მამაკაცებში, რომლებსაც უპირატესად ფსიქოგენური ერექციული დისფუნქცია ჰქონდათ, გამოხატული ორგანული დარღვევებისა და მძიმე თანმხლები დაავადებების გარეშე.

ამგვარად, პაციენტი ფაქტობრივად დამოუკიდებლად აღმოფხვრის იმ ფსიქოლოგიურ მექანიზმს, რომელიც ერექციის წარმოქმნას უშლის ხელს.

ამას ის ჩვეულებრივი თვითშთაგონებით კი არ აკეთებს, არამედ კონკრეტულ, მის მიერ ათვისებულ სამკურნალო ინსტრუმენტს ეყრდნობა.

ამ მიდგომას ჩვენ შეიარაღებული აუტოფსიქოთერაპია ვუწოდეთ.

პაციენტს ვაიარაღებთ მეთოდით, რომელიც სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის შიშის დამოუკიდებლად დაძლევის საშუალებას აძლევს.

ჩვენი კლინიკური დაკვირვებით, დამოუკიდებელი ინექციების სწავლების დანერგვამ მკურნალობის შედეგები ძირეულად შეცვალა.

სწორად შერჩეულ და განსწავლულ პაციენტებს შორის ინტრაკავერნოზული თერაპიის ეფექტიანობა სრულფასოვანი სქესობრივი ცხოვრების უზრუნველყოფაში, ჩვენი დაკვირვებით, ოთხმოცდათვრამეტ პროცენტს აღწევდა.

მაგრამ კიდევ უფრო საინტერესო შორეული შედეგები აღმოჩნდა.

მკურნალობის გარკვეული პერიოდის შემდეგ პაციენტების ნაწილს უჩნდებოდა შესაძლებლობა, შეეწყვიტა ინექციების გამოყენება და სრულფასოვანი სქესობრივი ცხოვრება დამოუკიდებლად გაეგრძელებინა.

ასეთი შემთხვევები განსაკუთრებით ხშირად გვხვდებოდა ორმოცდათხუთმეტ წლამდე ასაკის მამაკაცებში.

ჩვენი წინასწარი დაკვირვებით, ცალკეულ ჯგუფებში ასეთი პაციენტების წილი ორმოციდან სამოცდაათ პროცენტამდე შეადგენდა.

იმ პერიოდების ხანგრძლივობა, როდესაც ინექციების გამოყენება საჭირო აღარ იყო, განსხვავდებოდა.

ზოგიერთი პაციენტი მკურნალობის განმეორებითი კურსისთვის რამდენიმე წლის შემდეგ ბრუნდებოდა. ყოფილა შემთხვევები, როდესაც შესვენება ათ და ოც წელსაც კი გრძელდებოდა.

რა თქმა უნდა, ეს დაკვირვებები სპეციალური სტატისტიკური კვლევის შედეგებს არ წარმოადგენს და მსგავსი მაჩვენებლების ყველა პაციენტზე გავრცელების საშუალებას არ იძლევა.

გარდა ამისა, გამოხატული ორგანული დარღვევების დროს ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიას შეუძლია ერექციის უზრუნველყოფა, მაგრამ ის ძირითად დაავადებას არ აღმოფხვრის.

თუმცა მედიკამენტური მხარდაჭერის გარეშე სრულფასოვანი სქესობრივი ცხოვრების ხანგრძლივი პერიოდების არსებობის ფაქტი მნიშვნელოვან კლინიკურ ინტერესს წარმოადგენს.

ამგვარად, პაციენტისთვის ინტრაკავერნოზული პრეპარატების დამოუკიდებლად გამოყენების სწავლება მეთოდის მხოლოდ ტექნიკური გაუმჯობესება არ აღმოჩნდა.

მან თავად მკურნალობის ფილოსოფია შეცვალა.

ვირაგმა ერექციის ფარმაკოლოგიურად გამოწვევის შესაძლებლობა აღმოაჩინა. ზორნიოტიმ შემოგვთავაზა, ეს შესაძლებლობა თავად პაციენტისთვის გადაგვეცა. ჩვენ ამ მეთოდს შეიარაღებულ აუტოფსიქოთერაპიას ვუწოდებთ, რადგან ეს სახელწოდება ამ მიდგომის კიდევ ერთ უპირატესობას წარმოაჩენს: ზოგჯერ მხოლოდ იმის ცოდნაც, რომ საიმედო მეთოდი არსებობს, მისი გამოყენების გარეშე გამკლავების საშუალებას იძლევა.

სწორედ ამიტომ პაციენტის სწავლებას თანამედროვე ერექტოლოგიის განვითარების ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ეტაპად მივიჩნევთ.

რადგან ზოგჯერ ინტრაკავერნოზული თერაპიის სწავლების ყველაზე ეფექტიანი შედეგი თავად ინექციის საჭიროების გაქრობაა.

ცოდნა ძალაა.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია მამაკაცს საშუალებას აძლევს, ერექცია დამოუკიდებლად გამოიწვიოს ვაზოაქტიური პრეპარატის უშუალოდ პენისის მღვიმოვან სხეულში შეყვანით.

თუმცა მეთოდის დამოუკიდებელ გამოყენებას წინ უნდა უძღოდეს პაციენტის სპეციალური სწავლება.

სექსოლოგიურ კლინიკა „ლიგაში“ ათწლეულების პრაქტიკული მუშაობის განმავლობაში ასეთი სწავლების საკუთარი მეთოდოლოგია ჩამოყალიბდა.

უპირველეს ყოვლისა, პაციენტს ვუხსნით პრეპარატის მოქმედების მექანიზმს და ვეხმარებით ინექციის გაკეთებასთან დაკავშირებული ფსიქოლოგიური ბარიერის გადალახვაში, მათ შორის ტრიპანოფობიის არსებობის შემთხვევაშიც.

შემდეგ დაწვრილებით ვაცნობთ შპრიცის აგებულებას, მის დანაყოფებს, პრეპარატის დანიშნული დოზის ამოღებისა და ასეპტიკის დაცვის წესებს.

განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა პენისის ანატომიას, მღვიმოვანი სხეულების მდებარეობასა და ინექციის ადგილის სწორად შერჩევას.

აუცილებლად ვითვალისწინებთ, რომელი ხელით არის პაციენტისათვის პროცედურის შესრულება უფრო მოსახერხებელი.

ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, მარჯვენა და მარცხენა მხარეების სავალდებულო მონაცვლეობის მოთხოვნამ შესაძლოა დამატებითი ტექნიკური სირთულეები შექმნას.

მაგალითად, მემარჯვენისათვის ინექციის გაკეთება ერთ მხარეს შეიძლება გაცილებით მოსახერხებელი იყოს, ვიდრე საპირისპირო მხარეს.

ამიტომ სწავლებისას უპირატესობას პაციენტის მოძრაობების სიზუსტესა და უსაფრთხოებას ვანიჭებთ და, ამავდროულად, ქსოვილის ერთი და იმავე უბნის განმეორებით დაზიანებასაც თავიდან ვიცილებთ.

პრაქტიკული სწავლება ექიმის უშუალო მეთვალყურეობით ტარდება. პაციენტი არა მხოლოდ უნდა გაეცნოს ინექციის ტექნიკას, არამედ პროცედურის სწორად შესრულების უნარიც უნდა აჩვენოს.

შემდეგი ეტაპია პრეპარატის მინიმალური ეფექტიანი დოზის ინდივიდუალური შერჩევა, რომელიც სრულფასოვანი სქესობრივი აქტისათვის საკმარის ერექციას უზრუნველყოფს.

როგორც წესი, სრულფასოვანი სქესობრივი აქტისათვის ოცდაათი-ორმოცი წუთი საკმარისია.

ჩვენს კლინიკაში მიღებული მეთოდოლოგიის ფარგლებში პაციენტებს კატეგორიულად ვაფრთხილებთ, რომ ზედმეტად ხანგრძლივი რიგიდული ერექციის მისაღებად პრეპარატის დოზის თვითნებური გაზრდა არასასურველია. ამასთან, ერთმანეთისაგან უნდა განვასხვაოთ სქესობრივი აქტის ხანგრძლივობა და ფარმაკოლოგიურად გამოწვეული ერექციის საერთო ხანგრძლივობა.

ჩვენი მრავალწლიანი კლინიკური დაკვირვებებით, ორმოც-ორმოცდაათ წლამდე ასაკის პაციენტებში, რომლებიც რეგულარულად უშვებდნენ ერთ საათზე მეტი ხანგრძლივობის ფარმაკოლოგიურად გამოწვეულ ერექციებს, მკურნალობის შორეული შედეგები ხშირად ნაკლებად ხელსაყრელი იყო, ვიდრე იმ პაციენტებში, რომლებიც ჩვენს რეკომენდაციებს იცავდნენ.

დაბოლოს, სწავლების აუცილებელი ნაწილია პაციენტისათვის შესაძლო გართულებებისა და მათი წარმოშობის შემთხვევაში მოქმედების წესების დაწვრილებით გაცნობა.

განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა პათოლოგიურად გახანგრძლივებულ ერექციას, რომელიც ექიმთან დროულ დაკავშირებას და, საჭიროების შემთხვევაში, გადაუდებელ სამედიცინო დახმარებას მოითხოვს.

ამრიგად, ჩვენი მეთოდოლოგია ითვალისწინებს არა უბრალოდ ინექციების ტექნიკის სწავლებას, არამედ პაციენტისათვის აუცილებელი ცოდნის, პრაქტიკული უნარებისა და მეთოდის დამოუკიდებლად გამოყენების თავდაჯერებულობის ჩამოყალიბებას.

ექიმის მთავარი ამოცანაა, პაციენტს საკუთარი ერექციული ფუნქციის ეფექტიანად და მაქსიმალურად უსაფრთხოდ მართვის შესაძლებლობა შეუქმნას.

სამედიცინო ლიტერატურაში აღწერილია ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის სხვადასხვა გართულება: მტკივნეულობა, სისხლჩაქცევები, ჰემატომები, ანთებითი პროცესები, მღვიმოვანი სხეულების ფიბროზი, პენისის გამრუდება და პათოლოგიურად გახანგრძლივებული ერექცია — პრიაპიზმი, აგრეთვე მღვიმოვანი სხეულების თრომბოზი, როგორც პრიაპიზმის ფატალური გართულება.

თუმცა ჩვენი ორმოცწლიანი კლინიკური გამოცდილება მათი პრაქტიკული მნიშვნელობის გარკვეულწილად სხვაგვარად შეფასების საშუალებას იძლევა.

კლინიკა „ლიგაში“ სტანდარტული სამკურნალო კურსი თექვსმეტი ინექციისაგან შედგებოდა, რომლებიც ოთხი თვის განმავლობაში კვირაში ერთხელ კეთდებოდა. ასეთი რეჟიმის პირობებში მღვიმოვანი სხეულების კლინიკურად მნიშვნელოვან ფიბროზულ ცვლილებებს პრაქტიკულად არ ვაკვირდებოდით.

იმ პაციენტებშიც კი, რომლებიც ინექციებს ხანგრძლივად იყენებდნენ, პრეპარატის საჭირო დოზის მნიშვნელოვან ზრდას იშვიათად ვხედავდით.

ცალკეულ შემთხვევებში, უპირატესად შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, დოზის გაზრდა დაავადების კომპენსაციის გაუარესებას უკავშირდებოდა. გლუკოზის დონის ნორმალიზების შემდეგ პრეპარატის მიმართ უწინდელი მგრძნობელობა აღდგებოდა.

დაკვირვების წლების განმავლობაში პენისის გამრუდების მხოლოდ ერთი შემთხვევა დავაფიქსირეთ სამოც წელზე უფროსი ასაკის პაციენტში. თუმცა ინექციებთან მიზეზობრივი კავშირის დადგენა ვერ მოხერხდა, რადგან პეირონის დაავადების დამოუკიდებლად განვითარებას ვერ გამოვრიცხავდით.

ცალკე ყურადღებას იმსახურებს პენისის მექანიკური ტრავმები ზურგის ტვინის დაზიანებისა და მგრძნობელობის დარღვევის მქონე პაციენტებში.

ჩვენი დაკვირვებებით, ისინი უპირატესად სქესობრივი აქტის დროს ვითარდებოდა იმ პოზიციაში, როდესაც ქალი ზემოდან იმყოფებოდა და მისი მკვეთრად უკან გადახრისას ერეგირებული პენისი ზედმეტად იხრებოდა.

ცალკეულ შემთხვევებში ვაკვირდებოდით დაზიანებებს, რომლებიც თეთრი გარსის არასრულ გახეთქვას ჰგავდა. შემდგომში ეს უბნები ნაწიბურდებოდა, თუმცა პაციენტები ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის გამოყენებას აგრძელებდნენ და სქესობრივი ცხოვრების შესაძლებლობას ინარჩუნებდნენ.

მსგავსი ტრავმები მექანიკურ ზემოქმედებას უკავშირდება და არა პრეპარატის უშუალო მოქმედებას. თეთრი გარსის გახეთქვის ეჭვის შემთხვევაში გადაუდებელი უროლოგიური დახმარებაა საჭირო.

მაგრამ მთავარ გართულებად, რომლის პრევენციასაც განსაკუთრებულ ყურადღებას ვუთმობდით, ხანგრძლივი პრიაპიზმის შედეგად განვითარებული მღვიმოვანი სხეულების თრომბოზი რჩებოდა.

ორმოცი წლის პრაქტიკის განმავლობაში ამ მძიმე გართულების მქონე ცხრა პაციენტს ვაკვირდებოდით. ყველა შემთხვევა ოთხმოცდაათიან წლებს მიეკუთვნება, როდესაც ჩვენთან სხვა კლინიკებში გაკეთებული ინექციების შემდეგ მოხვედრილი პაციენტები მოდიოდნენ.

რვა პაციენტში თრომბოზი პრიაპიზმის დაწყებიდან თერთმეტიდან თხუთმეტ საათამდე პერიოდში გამოვლინდა, ერთში კი — მეთვრამეტე საათზე.

ჩვენი კლინიკის იმ პაციენტებში, რომლებიც გახანგრძლივებული ერექციის პირველი რვა საათის განმავლობაში მოგვმართავდნენ, თრომბოზი არ შეგვინიშნავს. პრიაპიზმის დროული აღმოფხვრის შემდეგ ეს პაციენტები ერექციულ ფუნქციას ინარჩუნებდნენ.

ამ დაკვირვებებმა დაგვარწმუნა ადრეული სამედიცინო კონტროლის აუცილებლობაში, მძიმე გართულებების განვითარების მოლოდინის გარეშე.

ჩვენს კლინიკაში პრიაპიზმის აღმოსაფხვრელად ორი ძირითადი მეთოდი გამოიყენებოდა.

პირველი — მღვიმოვანი სხეულებიდან სისხლის პასიური ასპირაცია. პროცედურის წინ თრომბების წარმოქმნის თავიდან ასაცილებლად კანქვეშა ჰეპარინიზაციას ვიყენებდით.

ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, წინასწარი ჰეპარინიზაცია ასპირაციას აადვილებდა და სისხლის კოლტებით ნემსის დახშობის ალბათობას ამცირებდა. პროცედურა ორმოციდან ოთხმოცდაათ წუთამდე გრძელდებოდა.

მეორე მეთოდი — მღვიმოვანი სხეულების ნელი ირიგაცია ადრენალინის ან ნორადრენალინის ძლიერ განზავებული ხსნარებით, პულსისა და არტერიული წნევის მუდმივი კონტროლით.

დეტუმესცენციის დადგომისთანავე შეყვანა წყდებოდა, რათა პრეპარატების სისტემური ზემოქმედება შეგვეზღუდა. პროცედურის ხანგრძლივობა საშუალოდ თხუთმეტიდან ოცდაათ წუთამდე შეადგენდა.

დღეს საერთაშორისო რეკომენდაციები უპირატესობას ფენილეფრინს ანიჭებს. სხვა ვაზოკონსტრიქტორების გამოყენება ჩვენი კლინიკის ისტორიულ გამოცდილებას ასახავს.

ჩვენს მეთოდოლოგიაში განსაკუთრებული ადგილი უკავია ჩვენ მიერ შემუშავებულ სახლის პირობებში გამოსაყენებელ დამაზღვეველ ღონისძიებათა სისტემას.

მისი შექმნისას ორი პრინციპით ვხელმძღვანელობდით: ფიზიოლოგიური დასაბუთებულობითა და შესრულების მაქსიმალური სიმარტივით.

ვცდილობდით, შეგვერჩია ჩვეული, ბუნებრივი მოქმედებები, რომლებიც ყველა პაციენტისათვის ხელმისაწვდომი იქნებოდა და სპეციალურ მომზადებას არ მოითხოვდა.

ჩვენ მიერ შემუშავებულ სისტემას საფუძვლად დაედო სისხლის ნაკადის სხვა სისხლძარღვოვანი აუზების სასარგებლოდ გადანაწილების იდეა, რაც, ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, პენისის სისხლით ავსების შემცირებასა და ხანგრძლივი ფარმაკოლოგიურად გამოწვეული ერექციის შესუსტებას უწყობდა ხელს.

კერძოდ, ვითვალისწინებდით ჭამის შემდეგ საჭმლის მომნელებელი ორგანოების სისხლმომარაგების გაძლიერებას, ნიკოტინის ზემოქმედებით სისხლძარღვოვანი ტონუსის ცვლილებასა და ფიზიკური აქტივობისას ქვედა კიდურების კუნთებში სისხლის ნაკადის ზრდას.

ჩვენს პრაქტიკაში პირველი საათიდან მეოთხე საათამდე პაციენტებს ვურჩევდით მარტივ საყოფაცხოვრებო ღონისძიებებს: საკვების მიღებას, კროსვორდებითა და სკანვორდებით ყურადღების გადატანას, ზომიერ ფიზიკურ აქტივობას, მაგალითად, კიბეზე სიარულს.

სისტემაში ასევე შედიოდა მწეველი პაციენტებისათვის მოწევა და ჭამის დროს მცირე რაოდენობით ლუდის მიღება.

ჩვენი მრავალწლიანი დაკვირვებებით, ამ სისტემის გამოყენებას თან ახლდა იმ შემთხვევების მნიშვნელოვანი შემცირება, რომლებიც გახანგრძლივებული ერექციის ინსტრუმენტულ აღმოფხვრას მოითხოვდა.

თუმცა საუბარია ჩვენს კლინიკურ გამოცდილებაზე და არა თითოეული ცალკეული ღონისძიების დადასტურებულ ეფექტიანობაზე. მოწევა და ალკოჰოლი პრიაპიზმის მკურნალობის საყოველთაოდ აღიარებული მეთოდები არ არის.

პაციენტებს ვასწავლით, რომ უჩვეულოდ გახანგრძლივებული ერექციის უკვე მეორე საათზე დაუკავშირდნენ მკურნალ ექიმს. სახლის პირობებში ჩატარებულმა ღონისძიებებმა სამედიცინო დახმარებისათვის მიმართვა არ უნდა შეაფერხოს. ოთხი საათის განმავლობაში რიგიდული ერექციის შენარჩუნებისას აუცილებელია გადაუდებელი სამედიცინო დახმარება.

პაციენტების საფუძვლიანი სწავლების, დოზის ინდივიდუალური შერჩევისა და შემუშავებული პრევენციის სისტემის წყალობით, ჩვენს კლინიკაში პრიაპიზმის ინსტრუმენტული აღმოფხვრის აუცილებლობა უკიდურესად იშვიათი გახდა.

ბოლო ოცი წლის განმავლობაში პრიაპიზმის აღმოფხვრა სულ თერთმეტჯერ დაგვჭირდა. ამასთან, სამი ეპიზოდი ერთ პაციენტზე მოდიოდა, რომელიც რეკომენდაციებს სისტემატურად არღვევდა.

თერთმეტივე შემთხვევაში პრიაპიზმი წარმატებით აღმოიფხვრა და მღვიმოვანი სხეულების თრომბოზი არ დაგვიფიქსირებია.

ჩვენს ისტორიულ პრაქტიკაში პაციენტებს პასიური ასპირაციის მეთოდსაც საფუძვლიანად ვაცნობდით, როგორც უკიდურეს ზომას ექიმთან დაკავშირების შეუძლებლობის შემთხვევაში.

ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ჩვენს პრაქტიკაში ჰეპარინისა და სხვა ანტიკოაგულანტების გამოყენება სწორედ პრიაპიზმის დროს მღვიმოვან სხეულებში თრომბების წარმოქმნის პრევენციას ემსახურებოდა და არა რაიმე სხვა მიზანს.

ამრიგად, მიუხედავად იმისა, რომ ლიტერატურაში ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მრავალი შესაძლო გართულებაა აღწერილი, ჩვენს პრაქტიკაში ყველაზე დიდი ყურადღება გახანგრძლივებულ ერექციასა და მღვიმოვანი სხეულების თრომბოზის საფრთხეს ეთმობოდა.

ჩვენი მეთოდოლოგიის საფუძველი გახდა დოზის სწორად შერჩევა, პაციენტის სწავლება, გართულებების ადრეული ამოცნობა და დროული სამედიცინო ჩარევა.

წარმატებული მკურნალობის მთავარ კრიტერიუმად ხომ არა მხოლოდ ერექციული დისფუნქციის აღმოფხვრას, არამედ მამაკაცის სექსუალური ცხოვრების ხარისხის შენარჩუნებასაც მივიჩნევთ.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის ერთ-ერთი ყველაზე რთული ამოცანა სამკურნალო პრეპარატისა და მისი დოზის ინდივიდუალური შერჩევაა.

ჩვენი მეთოდოლოგიის მთავარი პრინციპია არა მაქსიმალური, არამედ მინიმალური ეფექტიანი დოზა.

მინიმალურ ეფექტიან დოზაში ვგულისხმობთ პრეპარატის უმცირეს რაოდენობას, რომელსაც სრულფასოვანი სქესობრივი აქტისათვის საკმარისი რიგიდობის მქონე ერექციის სტაბილურად უზრუნველყოფა შეუძლია.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში ორიენტირს წარმოადგენს ფარმაკოლოგიურად გამოწვეული ერექციის დაახლოებით ოციდან ორმოც წუთამდე ხანგრძლივობა.

თუმცა ასეთი დოზის განსაზღვრა გაცილებით რთულია, ვიდრე ერთი შეხედვით შეიძლება ჩანდეს.

საქმე ისაა, რომ ინტრაკავერნოზული პრეპარატების მიმართ პაციენტების ინდივიდუალური მგრძნობელობა უკიდურესად განსხვავდება.

ერთი და იმავე ხსნარის თანაბარი რაოდენობა ერთ მამაკაცში შესაძლოა სრულიად არაეფექტიანი აღმოჩნდეს, მეორეში კი — სახიფათოდ გახანგრძლივებული ერექცია გამოიწვიოს, პრიაპიზმის ჩათვლით.

განსაკუთრებით გამოხატული განსხვავებები შეინიშნება უპირატესად ფსიქოგენური ერექციული დისფუნქციის მქონე ახალგაზრდა მამაკაცებსა და ერექციული ფუნქციის მძიმე ორგანული დარღვევების მქონე პაციენტებს შორის.

მაგალითად, შედარებით სუსტმა მედიკამენტურმა კომბინაციებმა შეიძლება სრულფასოვანი ერექცია უზრუნველყოს ახალგაზრდა მამაკაცებში, რომლებსაც პენისის სისხლძარღვოვანი აპარატი შენარჩუნებული აქვთ.

მაგრამ გამოხატული სისხლძარღვოვანი დაავადებების, დიაბეტური ანგიოპათიის, ნეიროპათიებისა და ასაკობრივი ცვლილებების დროს იმავე პრეპარატების ეფექტიანობა შესაძლოა არასაკმარისი აღმოჩნდეს.

ამიტომ უცვლელი კონცენტრაციის მქონე ერთი სამკურნალო ხსნარის გამოყენება თერაპიის ინდივიდუალური შერჩევის შესაძლებლობებს მნიშვნელოვნად ზღუდავს.

ჩვენი მეთოდოლოგიის მიხედვით, ექიმს სხვადასხვა ერექტოგენული აქტივობის რამდენიმე ხსნარი უნდა ჰქონდეს.

ეს ინდივიდუალური დოზირების ორი ინსტრუმენტის გამოყენების საშუალებას იძლევა.

პირველი — სამკურნალო ხსნარის კონცენტრაცია და ერექტოგენული აქტივობა.

მეორე — შესაყვანი პრეპარატის მოცულობა.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში პაპავერინის, ფენტოლამინისა და ალპროსტადილის სხვადასხვა კომბინაცია გამოიყენებოდა.

ცნობილი მაგალითებია ბიმიქსი — პაპავერინისა და ფენტოლამინის კომბინაცია — და ტრიმიქსი, რომელიც დამატებით ალპროსტადილსაც შეიცავს.

სხვადასხვა აქტივობის ხსნარების არსებობა ექიმს საშუალებას აძლევს, საწყისი დიაგნოსტიკური ტესტირება მინიმალური ფარმაკოლოგიური ზემოქმედებით ჩაატაროს.

განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო ახალგაზრდა პაციენტებში, რომლებსაც კავერნოზული მექანიზმები შენარჩუნებული აქვთ, რადგან პრეპარატების მიმართ მათი მგრძნობელობა შესაძლოა უკიდურესად მაღალი აღმოჩნდეს.

ამიტომ პირველად შერჩევას ექიმი კონტროლირებად პირობებში ატარებს და შესაბამისი აქტივობის პრეპარატის ფრთხილად შერჩეული დაბალი საწყისი დოზით იწყებს.

მიღებული პასუხის შეფასების შემდეგ ექიმი განსაზღვრავს კონცენტრაციის ან შესაყვანი მოცულობის შემდგომი კორექციის საჭიროებას.

ჩვენს პრაქტიკაში დიდი ყურადღება ეთმობოდა მცირე დოზების გაზომვის ტექნიკურ სიზუსტესაც.

ინტრაკავერნოზული ინექციებისათვის ფართოდ გამოიყენება ინსულინის შპრიცები.

ჩვენ უპირატესობას ორმოც ერთეულზე გათვლილი სკალის მქონე შპრიცებს ვანიჭებდით, რადგან მათი დანაყოფები პაციენტისათვის დანიშნული მოცულობის ასახსნელად მოსახერხებელი იყო.

ჩვენი გამოცდილებით, ასეთი შპრიცების გარკვეული მოდელების გამოყენებისას სამ-ოთხ დანაყოფზე ნაკლები მოცულობები ზუსტ გაზომვასა და დოზის შემდგომ კორექციას ართულებდა.

ამიტომ ვცდილობდით, ხსნარის კონცენტრაცია ისე შეგვერჩია, რომ საჭირო მოცულობის საკმარისი სიზუსტით გაზომვა შესაძლებელი ყოფილიყო.

რა თქმა უნდა, დანაყოფების რაოდენობა თავისთავად დოზის უსაფრთხოებას არ განსაზღვრავს. გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს პრეპარატის შემადგენლობას, მის კონცენტრაციასა და პაციენტის ინდივიდუალურ რეაქციას.

მაგრამ დოზის თავდაპირველი განსაზღვრით ექიმის მუშაობა არ მთავრდება.

ჩვენი მეთოდოლოგიის მეორე ეტაპია სამკურნალო კურსის განმავლობაში დოზის კონტროლი და კორექცია.

საქმე ისაა, რომ პრეპარატის ინტრაკავერნოზულ შეყვანაზე პაციენტის რეაქცია შეიძლება შეიცვალოს.

დოზა, რომელიც თავდაპირველად საჭირო ერექციას უზრუნველყოფდა, შემდგომში ზოგჯერ უფრო ხანგრძლივ ეფექტს იწვევს.

ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, ასეთი ცვლილების ერთ-ერთი დამატებითი მაჩვენებელია ეაკულაციის შემდეგ პენისის რიგიდობის შენარჩუნების ხანგრძლივობა.

ჩვენს პრაქტიკაში ყურადღებას ვაქცევდით, თუ რამდენად სწრაფად დგებოდა სრული დეტუმესცენცია სპერმის გამოყოფის შემდეგ.

თუ ეს ნახევარი საათის განმავლობაში ხდებოდა და ერექციის საერთო ხანგრძლივობა უსაფრთხო რჩებოდა, ამას დამაკმაყოფილებელ შედეგად ვაფასებდით.

თუ რიგიდობა ეაკულაციის შემდეგ ნახევარ საათზე მეტხანს ნარჩუნდებოდა, ამას ფარმაკოლოგიური პასუხის გაძლიერების შესაძლო ნიშნად მივიჩნევდით.

განსაკუთრებით საყურადღებო იყო პენეტრაციისათვის საკმარისი, გამოხატული რიგიდობის შენარჩუნება სპერმის გამოყოფიდან ერთ საათზე მეტხანს.

ასეთ შემთხვევებში დანიშნულ დოზას შემცირების მიმართულებით გადავხედავდით.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში დოზის შემცირების საფეხურებრივი მიდგომა გამოიყენებოდა, ნარჩენი რიგიდობის ხანგრძლივობის გათვალისწინებით.

თუმცა ეს დროითი ორიენტირები დოზირების საყოველთაოდ მიღებული კრიტერიუმები არ არის. ერექციის ხანგრძლივობა, უპირველეს ყოვლისა, პრეპარატის შეყვანის მომენტიდან უნდა შეფასდეს, დოზის ცვლილება კი ექიმთან შეთანხმებული ინდივიდუალური გეგმის მიხედვით უნდა მოხდეს.

პაციენტმა დოზა თვითნებურად არ უნდა გაზარდოს.

განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს პრიაპიზმის პრევენციას.

პაციენტი წინასწარ იღებს ინსტრუქციებს უჩვეულოდ გახანგრძლივებული ერექციის შემთხვევაში მოქმედების შესახებ. ოთხი საათის განმავლობაში ერექციის შენარჩუნებისას აუცილებელია გადაუდებელი სამედიცინო დახმარება, თუმცა დახმარებისათვის მიმართვა უფრო ადრეც არის საჭირო, თუ ერექცია არ სუსტდება ან საგანგაშო სიმპტომები ჩნდება.

პრეპარატზე მოთხოვნილების თანდათან შემცირებას შესაძლოა დამოუკიდებელი ერექციული ფუნქციის გაუმჯობესება ახლდეს.

თუმცა ინექციაზე პასუხის გაძლიერება თავისთავად ერექციის ბუნებრივი მექანიზმების აღდგენას ჯერ კიდევ არ ადასტურებს.

ამიტომ მკურნალობის პროცესში ვაფასებთ არა მხოლოდ ფარმაკოლოგიურ პასუხს, არამედ პაციენტის უნარსაც, ინექციების გარეშე ჩაატაროს სრულფასოვანი სქესობრივი აქტი.

სწორედ დამოუკიდებელი სექსუალური აქტივობის თანდათან აღდგენაა ჩვენი სამკურნალო მეთოდოლოგიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მიზანი.

არსებობს ინდივიდუალური დოზირების კიდევ ერთი ასპექტი — მკურნალობის ეკონომიკური ხელმისაწვდომობა.

ზოგიერთ პაციენტს ინტრაკავერნოზული პრეპარატების გამოყენება მრავალი წლის განმავლობაში უწევს.

ამიტომ თითოეული ინექციის ღირებულება მათთვის მნიშვნელოვან ფაქტორად იქცევა.

ექიმის ამოცანაა, შეარჩიოს არა მხოლოდ ეფექტიანი და უსაფრთხო, არამედ ეკონომიკურად მისაღები მკურნალობის სქემაც.

ამასთან, ღირებულების შემცირება სამკურნალო ხსნარების ხარისხის, სტერილურობისა და უსაფრთხოების მოთხოვნების დარღვევის ხარჯზე არ უნდა ხდებოდეს.

ამრიგად, ინტრაკავერნოზული პრეპარატების ინდივიდუალური დოზირება ორ თანმიმდევრულ ეტაპს მოიცავს.

პირველი — შესაბამისი აქტივობის პრეპარატის დიაგნოსტიკური შერჩევა და მინიმალური ეფექტიანი დოზის განსაზღვრა.

მეორე — ფარმაკოლოგიური პასუხის მუდმივი შეფასება და მკურნალობის პროცესში დოზის დროული კორექცია.

ჩვენი მეთოდოლოგიის მთავარი პრინციპია მინიმალური ეფექტიანი დოზა, საკმარისი ერექცია, საჭირო ხანგრძლივობა და პაციენტის მაქსიმალური უსაფრთხოება.

მაგრამ საბოლოო მიზანი მხოლოდ სრულფასოვანი ფარმაკოლოგიური ერექციის მიღწევა არ არის.

ჩვენი ამოცანაა, შეძლებისდაგვარად თანდათან შევამციროთ პაციენტის საჭიროება მედიკამენტური მხარდაჭერის მიმართ და აღვადგინოთ მისი უნარი, მედიკამენტებისაგან დამოუკიდებელი რეგულარული სქესობრივი ცხოვრება ჰქონდეს.

ერექციული ფუნქციის აღდგენა ერექტოლოგიის უმნიშვნელოვანესი ამოცანაა.

მაგრამ არანაკლებ მნიშვნელოვანია მიღწეული შედეგის მრავალი წლით შენარჩუნება.

ამიტომ ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში ერექციული დისფუნქციის მკურნალობა განიხილება არა როგორც სამედიცინო პროცედურების ცალკეული კურსი, არამედ როგორც აქტიური მკურნალობიდან აღდგენილი სექსუალური ფუნქციის შენარჩუნებაზე თანმიმდევრული გადასვლა.

განვიხილოთ ეს პრინციპი ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მაგალითზე.

ჩვენს კლინიკაში სტანდარტული სამკურნალო კურსი მოიცავს თექვსმეტ ინექციას, რომლებიც რამდენიმე თვის განმავლობაში ტარდება.

ჩვენი კლინიკური გამოცდილებით, სამკურნალო ინექციების ოპტიმალური სიხშირე კვირაში ერთ-ორ პროცედურას შეადგენს. უფრო იშვიათი გამოყენებისას კურსის ეფექტიანობის შემცირებას ვაკვირდებოდით.

თუმცა დადებითი შედეგის მიღწევის შემდეგ შემდეგი კითხვა ჩნდება: როგორ ვთქვათ თანდათან უარი რეგულარულ ინექციებზე და გადავიდეთ დამოუკიდებელ სქესობრივ ცხოვრებაზე?

ამისათვის ვიყენებთ ინექციებს შორის ინტერვალების თანმიმდევრული გაზრდის მეთოდს.

ასეთი მიდგომა განსაკუთრებით პერსპექტიულია შედარებით ახალგაზრდა, ორმოცდაათ წლამდე ასაკის პაციენტებში, როდესაც დამოუკიდებელი ერექციის აღდგენის წინაპირობები არსებობს.

პირველი ორი-სამი კვირის განმავლობაში პაციენტი ინექციებს ყოველკვირეულად იღებს.

შემდეგ ვურჩევთ, სცადოს სქესობრივი აქტის ჩატარება ფარმაკოლოგიური მხარდაჭერის გარეშე.

თუ დამოუკიდებელი ერექცია დამაკმაყოფილებელია, ინექციებს შორის ინტერვალი თანდათან იზრდება.

თავდაპირველად ორ კვირამდე, შემდეგ სამ, ოთხ კვირამდე და, დადებითი შედეგის შენარჩუნების შემთხვევაში, კიდევ უფრო მეტად.

ჩვენს პრაქტიკაში გვხვდებოდნენ პაციენტები, რომლებიც თანდათან რამდენიმე თვეში ერთ შემანარჩუნებელ ინექციაზე გადადიოდნენ და, ამავდროულად, ინექციების გარეშე რეგულარულ სქესობრივ ცხოვრებას ინარჩუნებდნენ.

პრინციპულად მნიშვნელოვანია, რომ ასეთი გადასვლა ინდივიდუალურად, ექიმის მეთვალყურეობით ხორციელდება, ერექციული დისფუნქციის მიზეზის, მკურნალობის ეფექტიანობისა და პაციენტის მდგომარეობის გათვალისწინებით.

განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს მუდმივი პარტნიორი ქალისა და სტაბილური სექსუალური ურთიერთობების არსებობას.

მაგრამ არსებობს სხვა მიდგომაც.

სამკურნალო კურსის წარმატებით დასრულების შემდეგ პაციენტმა შეიძლება წლების განმავლობაში შეინარჩუნოს დამაკმაყოფილებელი ერექციული ფუნქცია.

თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად, ქრონიკული დაავადებების განვითარებისას ან სხვა არახელსაყრელი ფაქტორების ზემოქმედებით, ერექციის ხარისხი ზოგჯერ თანდათან უარესდება.

აქ ვლინდება ჩვენი მეთოდოლოგიის მნიშვნელოვანი პრინციპი: აუცილებელი არ არის, გამოხატული ერექციული დისფუნქციის ჩამოყალიბებას დაველოდოთ.

ერექციის გაუარესების პირველი ნიშნებისას მიზანშეწონილია, პაციენტმა მიმართოს სპეციალისტს, დაადგინოს ცვლილებების მიზეზი და, ჩვენებების არსებობის შემთხვევაში, განიხილოს მკურნალობის განმეორებითი კურსი.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში გამოიყენებოდა სხვადასხვა ხანგრძლივობის განმეორებითი შემანარჩუნებელი კურსები — ორიდან ოთხ თვემდე.

უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ჩვენი კლინიკური მიდგომაა და არა საყოველთაოდ მიღებული პროფილაქტიკური სტანდარტი. ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის განმეორებითი კურსების უნარი, შეაფერხოს ერექციული დისფუნქციის პროგრესირება, შემდგომ მეცნიერულ დადასტურებას მოითხოვს.

გარდა ამისა, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია უნივერსალური მეთოდი არ არის. ის მოითხოვს ინდივიდუალურ შერჩევას, ექიმის კონტროლსა და შესაძლო გართულებების გათვალისწინებას.

ამრიგად, ჩვენ განვიხილავთ ორ ურთიერთშემავსებელ მიმართულებას.

პირველი — წარმატებული მკურნალობის შემდეგ ფარმაკოლოგიური მხარდაჭერის თანდათან შემცირება.

მეორე — ერექციული ფუნქციის გაუარესების ნიშნების გამოჩენისას დროული განმეორებითი მკურნალობა.

ერექტოლოგის მთავარი ამოცანა მხოლოდ მამაკაცისათვის სრულფასოვანი სქესობრივი ცხოვრების უნარის აღდგენა არ არის.

არანაკლებ მნიშვნელოვანია, პაციენტს ვასწავლოთ მიღწეული შედეგის შენარჩუნება და, შეძლებისდაგვარად, მედიკამენტური მხარდაჭერის საჭიროების შემცირება.

სწორედ ამაში მდგომარეობს ჩვენი მეთოდოლოგიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პრინციპი:

ერექციული ფუნქციის აღდგენიდან — მის ხანგრძლივ შენარჩუნებამდე.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია მხოლოდ მდგრადი ერექციული დისფუნქციის სამკურნალოდ არ გამოიყენება.

სექსოლოგიურ პრაქტიკაში გვხვდება სიტუაციები, როდესაც მამაკაცს ერექციული ფუნქცია შენარჩუნებული აქვს, თუმცა გარკვეული გარემოებები სექსუალური წარუმატებლობის მომატებულ რისკს ქმნის.

მსგავს შემთხვევებში, სამედიცინო ჩვენებების არსებობისას, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია შეიძლება გამოყენებულ იქნეს როგორც დროებითი სამკურნალო მხარდაჭერა, ზოგჯერ კი — სიტუაციური ერექციული დისფუნქციის განმტკიცების თავიდან ასაცილებელი საშუალება.

განვიხილოთ ოთხი დამახასიათებელი სიტუაცია.

პირველი — დაორსულების დაგეგმვა ცოლ-ქმარს შორის.

უშვილობის მკურნალობისას სქესობრივი კონტაქტების დაგეგმვა ხშირად ქალის ოვულაციური ციკლის გათვალისწინებით ხდება საჭირო.

შედეგად ბუნებრივი სექსუალური სიახლოვე თავისებურ ვალდებულებად იქცევა, რომელიც განსაზღვრულ კალენდარულ დღეებში უნდა შესრულდეს.

სწორედ სქესობრივი აქტის აუცილებლად ჩატარების მოთხოვნილებამ შეიძლება გამოიწვიოს ფსიქოლოგიური დაძაბულობა, წარუმატებლობის შიში და ერექციის დარღვევა.

მსგავს შემთხვევებში ფარმაკოლოგიურმა მხარდაჭერამ შეიძლება ხელი შეუწყოს სრულფასოვანი სქესობრივი აქტის ჩატარებას ჩასახვისათვის ყველაზე ხელსაყრელ პერიოდში.

მეორე სიტუაცია — პირველი შეხვედრა ახალ პარტნიორ ქალთან.

ეს განსაკუთრებით ეხება მამაკაცებს, რომლებსაც პირველი კონტაქტებისას სექსუალური წარუმატებლობა ადრეც ჰქონიათ.

მაშინაც კი, თუ შემდგომში სექსუალური ცხოვრება ნორმალიზდა, თავდაპირველი მარცხის მოგონება შესაძლოა წლების განმავლობაში შენარჩუნდეს.

ახალი ურთიერთობის დაწყებისას მამაკაცი წინასწარ ელის წარუმატებლობის განმეორებას.

ასე ყალიბდება სექსოლოგიაში ცნობილი სექსუალური წარუმატებლობის შფოთვითი მოლოდინის სინდრომი.

ცალკეულ შემთხვევებში დროებითი ფარმაკოლოგიური მხარდაჭერა ამ ფსიქოლოგიური ბარიერის გადალახვისა და დადებითი სექსუალური გამოცდილების მიღების საშუალებას იძლევა.

მესამე სიტუაცია — პირველი საქორწინო ღამე.

ამ მოვლენას ხშირად განსაკუთრებით დიდი ემოციური მნიშვნელობა აქვს.

მღელვარებამ, პასუხისმგებლობამ, პარტნიორი ქალის მოლოდინებმა და საკუთარი მამაკაცური შესაძლებლობების შესახებ წარმოდგენებთან შესაბამისობის სურვილმა შეიძლება გამოხატული ფსიქოლოგიური დაძაბულობა გამოიწვიოს.

შედეგად, შენარჩუნებული ერექციული ფუნქციის მქონე მამაკაცსაც კი ზოგჯერ ერექციის დროებითი დარღვევები უვითარდება.

შესაბამისი ჩვენებების არსებობისას ექიმმა შეიძლება ხანმოკლე ფარმაკოლოგიური მხარდაჭერა განიხილოს.

მეოთხე სიტუაცია — ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ სქესობრივი ცხოვრების განახლება.

სექსოლოგიურ პრაქტიკაში ხშირად გვხვდება სქესობრივი ცხოვრების დიზრიტმია — სექსუალური კონტაქტების ჩვეული რიტმის დარღვევა.

მიზეზი შეიძლება იყოს პარტნიორ ქალთან ხანგრძლივი განშორება, მეუღლის ავადმყოფობა, იძულებითი თავშეკავება, რელიგიური შეზღუდვები და სხვა ცხოვრებისეული გარემოებები.

ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ სქესობრივი ცხოვრების განახლებას ზოგჯერ მომატებული ფსიქოლოგიური დაძაბულობა ახლავს.

მამაკაცს საკუთარ სექსუალურ შესაძლებლობებში ეჭვი ეპარება, პირველმა წარუმატებელმა მცდელობამ კი შესაძლოა შემდგომი წარუმატებლობების შიში განამტკიცოს.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში, ცალკეულ მსგავს შემთხვევებში, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის დროებით გამოყენებას განვიხილავდით, როგორც რეგულარულ სქესობრივ ცხოვრებასთან დაბრუნების გაადვილებისა და სიტუაციური ერექციული დისფუნქციის განმტკიცების თავიდან აცილების საშუალებას.

ამასთან, აუცილებელია ხაზგასმით აღვნიშნოთ: ხანგრძლივი თავშეკავება თავისთავად ერექციული ფუნქციის გარდაუვალ გაუარესებას არ ნიშნავს და საინექციო მკურნალობის დამოუკიდებელ ჩვენებას არ წარმოადგენს.

ამრიგად, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის სიტუაციურ გამოყენებას შეიძლება ჰქონდეს არა მხოლოდ სამკურნალო, არამედ პროფილაქტიკური მნიშვნელობაც.

თუმცა საუბარია მხოლოდ ინდივიდუალურად დასაბუთებულ სამედიცინო გამოყენებაზე. ინტრაკავერნოზული ინექციები არ არის განკუთვნილი ყველა მამაკაცის მიერ მნიშვნელოვანი სექსუალური მოვლენების წინ პროფილაქტიკური გამოყენებისათვის.

ეს მეთოდი მოითხოვს გამოკვლევას, პრეპარატისა და დოზის ინდივიდუალურ შერჩევას, აგრეთვე პაციენტისათვის უსაფრთხო გამოყენების წესების სწავლებას.

გარდა ამისა, ფარმაკოლოგიურად გამოწვეული ერექცია სექსუალური წარუმატებლობის ფსიქოლოგიურ მიზეზებს ავტომატურად არ აღმოფხვრის. საჭიროების შემთხვევაში მკურნალობა ფსიქოსექსუალურ თერაპიასთან უნდა შერწყმულიყო.

ჩვენი მეთოდოლოგიის მთავარი იდეა ისაა, რომ ზოგჯერ დროული დროებითი მხარდაჭერა მამაკაცს საშუალებას აძლევს, არა მხოლოდ წარმატებით ჩაატაროს სქესობრივი აქტი, არამედ სექსუალური წარუმატებლობის მდგრადი შიშის ჩამოყალიბებაც თავიდან აიცილოს.

გასული საუკუნის ოთხმოციანი წლების დასაწყისში ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის დანერგვამ ერექციული დისფუნქციის მკურნალობაში ნამდვილი რევოლუცია მოახდინა.

პირველად გაჩნდა სრულფასოვანი ერექციის გამოწვევის შესაძლებლობა უშუალოდ პენისის მღვიმოვან სხეულებში სამკურნალო პრეპარატის შეყვანით.

მამაკაცებისათვის, რომლებიც წლების განმავლობაში ერექციის მძიმე დარღვევებით იტანჯებოდნენ, ეს სრულფასოვან სექსუალურ ცხოვრებასთან დაბრუნების რეალურ შესაძლებლობად იქცა.

თუმცა დღეს ჩნდება ბუნებრივი კითხვა: რატომ გამოიყენება ეს ეფექტიანი მეთოდი გაცილებით იშვიათად, ვიდრე მოსალოდნელი იქნებოდა?

ჩემი აზრით, ამის რამდენიმე მიზეზი არსებობს.

უპირველეს ყოვლისა, პერორალური ერექტოგენული პრეპარატების გამოჩენამ ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის მიდგომები პრინციპულად შეცვალა.

ტაბლეტი ინექციაზე გაცილებით მოსახერხებელი აღმოჩნდა. გასაკვირი არ არის, რომ ექიმებმაც და პაციენტებმაც უპირატესობის მინიჭება მკურნალობის უფრო მარტივი გზისათვის დაიწყეს.

მაგრამ გამოყენების მოხერხებულობა და სამკურნალო შესაძლებლობები ერთი და იგივე სულაც არ არის.

პერორალური პრეპარატების მოქმედებისათვის აუცილებელია ერექციის გარკვეული ფიზიოლოგიური მექანიზმების შენარჩუნება და, როგორც წესი, სექსუალური სტიმულაცია.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია უშუალოდ მღვიმოვანი სხეულების გლუვ მუსკულატურაზე მოქმედებს, ამიტომ ცალკეულ შემთხვევებში ერექციის მიღწევის საშუალებას მაშინაც იძლევა, როდესაც ტაბლეტირებული პრეპარატები არასაკმარისად ეფექტიანი აღმოჩნდება.

ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ერექციული დისფუნქციის მძიმე ორგანული ფორმების დროს, მათ შორის შაქრიანი დიაბეტის, სისხლძარღვოვანი და ნეიროგენული დარღვევების მქონე ზოგიერთ პაციენტში, აგრეთვე ქირურგიული ჩარევების შემდეგ.

მეორე მიზეზი — ინექციების ფსიქოლოგიური მიუღებლობაა.

მხოლოდ წარმოდგენაც კი, რომ პენისში ნემსის შეყვანაა საჭირო, ბევრ მამაკაცში შიშს იწვევს.

თუმცა ჩვენი მრავალწლიანი გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ სათანადო სწავლების შემდეგ პაციენტების მნიშვნელოვანი ნაწილი ამ ფსიქოლოგიურ ბარიერს წარმატებით გადალახავს.

მესამე მიზეზი — სპეციალისტების არასაკმარისი მომზადებაა.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია მხოლოდ პრეპარატის დანიშვნას არ გულისხმობს.

ექიმი უნდა ფლობდეს დოზის ინდივიდუალური შერჩევის, პაციენტის სწავლების, ეფექტიანობის კონტროლისა და შესაძლო გართულებების პრევენციის მეთოდოლოგიას.

ამ ცოდნის გარეშე მეთოდი მართლაც შეიძლება მოუხერხებელი და პოტენციურად სახიფათო აღმოჩნდეს.

დაბოლოს, გასათვალისწინებელია თავად სამედიცინო დახმარების ორგანიზების ცვლილებაც.

ტაბლეტირებული პრეპარატის დანიშვნა შედარებით სწრაფად შეიძლება, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია კი დროს, მეთვალყურეობასა და ექიმისა და პაციენტის უშუალო თანამშრომლობას მოითხოვს.

მაგრამ ნიშნავს თუ არა ეს ყველაფერი, რომ მეთოდმა მნიშვნელობა დაკარგა?

რა თქმა უნდა, არა.

ჩვენს კლინიკურ პრაქტიკაში არაერთხელ გვინახავს პაციენტები, რომლებსაც ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია სრულფასოვანი სექსუალური ცხოვრების შენარჩუნების საშუალებას ერექციული დისფუნქციის მძიმე ფორმების დროსაც აძლევდა.

უფრო მეტიც, ცალკეულ სიტუაციებში ეს მეთოდი შეიძლება დროებითი მხარდაჭერის საშუალებად იქცეს და მამაკაცს სექსუალური წარუმატებლობის შიშის დაძლევასა და საკუთარი შესაძლებლობებისადმი რწმენის აღდგენაში დაეხმაროს.

ამასთან, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია უნივერსალური გამოსავალი არ არის. მას აქვს უკუჩვენებები, მოითხოვს დოზის გულდასმით შერჩევას და დაკავშირებულია გართულებების, უპირველეს ყოვლისა, პათოლოგიურად გახანგრძლივებული ერექციის რისკთან.

ამიტომ საუბარი არ არის ტაბლეტირებული პრეპარატების ინექციებით ჩანაცვლებაზე.

საუბარია იმაზე, რომ თანამედროვე ერექტოლოგიის არსენალში მკურნალობის ყველა ეფექტიანი მეთოდი შევინარჩუნოთ და თითოეული მათგანი შესაბამისი ჩვენებების მიხედვით გამოვიყენოთ.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია მეთოდია, რომლის შესაძლებლობებსაც, ჩემი აზრით, თანამედროვე ერექტოლოგია სრულად ჯერ კიდევ ვერ იყენებს.

ექიმის ამოცანა კი მკურნალობის ამა თუ იმ მეთოდზე მოდის აყოლა კი არა, კონკრეტული პაციენტისათვის ყველაზე ეფექტიანი გამოსავლის პოვნაა.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია კლინიკურ პრაქტიკაში უკვე ორმოც წელზე მეტია გამოიყენება.

ამ ხნის განმავლობაში გამოჩნდა ახალი სამკურნალო პრეპარატები, დაიხვეწა მათი გამოყენების მეთოდები და მნიშვნელოვნად გაფართოვდა ჩვენი წარმოდგენები ერექციის ფიზიოლოგიის შესახებ.

თუმცა ჩნდება კითხვა: ამოწურულია თუ არა ამ მეთოდის შესაძლებლობები?

დარწმუნებული ვარ, რომ არა.

ჩემი აზრით, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის შემდგომი განვითარება რამდენიმე პერსპექტიულ მიმართულებას უკავშირდება.

პირველი — სამკურნალო პრეპარატების სრულყოფა.

იდეალური ინტრაკავერნოზული პრეპარატი უნდა უზრუნველყოფდეს სრულფასოვანი ერექციის სწრაფ განვითარებას, მის შენარჩუნებას საჭირო დროის განმავლობაში და მოქმედების შეწყვეტას პათოლოგიურად გახანგრძლივებული ერექციის რისკის გარეშე.

ამასთან, მას მინიმალური ადგილობრივი და სისტემური გვერდითი მოქმედება უნდა ჰქონდეს.

ეფექტის უფრო პროგნოზირებადი ხანგრძლივობისა და მაღალი უსაფრთხოების მქონე პრეპარატების შექმნა თანამედროვე ფარმაკოლოგიის მნიშვნელოვან ამოცანად რჩება.

მეორე მიმართულება — ინდივიდუალური დოზირების სრულყოფა.

დღეს დოზის შერჩევა დიდწილად პაციენტის რეაქციის კლინიკურ შეფასებას ეფუძნება.

მომავალში პენისის სისხლძარღვოვანი მდგომარეობის, მღვიმოვანი სხეულების ფუნქციური თავისებურებებისა და პრეპარატების მიმართ ინდივიდუალური მგრძნობელობის უფრო ზუსტმა შესწავლამ შეიძლება მკურნალობის შედეგების პროგნოზირებადობა მნიშვნელოვნად გაზარდოს.

ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია შაქრიანი დიაბეტის, მძიმე სისხლძარღვოვანი და ნეიროგენული დარღვევების მქონე პაციენტებისათვის.

მესამე მიმართულება — მკურნალობის უსაფრთხოების გაზრდა.

მთავარ ამოცანად რჩება პათოლოგიურად გახანგრძლივებული ერექციისა და მასთან დაკავშირებული გართულებების პრევენცია.

პერსპექტიულად მიგვაჩნია უფრო მართვადი სამკურნალწამლო ფორმების შემუშავება, ერექციის ხანგრძლივობის კონტროლის სისტემებისა და პრეპარატების მოქმედების დროულად შეწყვეტის მეთოდების სრულყოფა.

მეოთხე მიმართულება — მეთოდის კლინიკური გამოყენების გაფართოება.

ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიას განსაკუთრებული მნიშვნელობის შენარჩუნება შეუძლია არა მხოლოდ ერექციული დისფუნქციის მძიმე ორგანული ფორმების დროს, არამედ სექსუალური რეაბილიტაციის ცალკეულ პროგრამებშიც.

კერძოდ, მისი გამოყენება შეიძლება განიხილებოდეს ზოგიერთი ქირურგიული ჩარევის შემდეგ, ნერვული სისტემის დაავადებებისა და სიტუაციური ერექციული დისფუნქციის ცალკეულ შემთხვევებში.

თუმცა ჩვენებების გაფართოება კლინიკური კვლევების შედეგებს უნდა ეფუძნებოდეს და არა მხოლოდ ერექციის გამოწვევის ტექნიკურ შესაძლებლობას.

მეხუთე მიმართულება — პაციენტების სწავლების სრულყოფა.

ჩვენი მრავალწლიანი კლინიკური გამოცდილება გვარწმუნებს, რომ ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის ეფექტიანობასა და უსაფრთხოებას მხოლოდ პრეპარატის თვისებები არ განსაზღვრავს.

არანაკლებ მნიშვნელოვანია დოზის სწორად შერჩევა, პაციენტის მიერ მკურნალობის თავისებურებების გაგება, რეკომენდაციების დაცვა და მკურნალ ექიმთან დროული დაკავშირება.

სწორედ ამიტომ, პაციენტების სწავლების მეთოდოლოგიის განვითარებას თანამედროვე ერექტოლოგიის დამოუკიდებელ პერსპექტიულ მიმართულებად მივიჩნევ.

ამრიგად, ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპიის მომავალი უკავშირდება სამკურნალო პრეპარატების სრულყოფას, მკურნალობის ინდივიდუალიზაციას, უსაფრთხოების გაზრდასა და დასაბუთებული ჩვენებების გაფართოებას.

მაგრამ მთავარი სხვა რამ არის.

გასული ათწლეულების განმავლობაში შეიცვალა პრეპარატები, ტექნოლოგიები და წარმოდგენები ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის შესახებ. უცვლელი დარჩა ექიმის მთავარი ამოცანა — მამაკაცს სრულფასოვანი სექსუალური ცხოვრების შესაძლებლობა დაუბრუნოს.

და სანამ ინტრაკავერნოზულ ფარმაკოთერაპიას ამ ამოცანის გადაჭრა შეუძლია, ის თანამედროვე ერექტოლოგიაში თავის ადგილს შეინარჩუნებს.