სექსუალური პოტენციის გაძლიერება ტაბლეტებით

თანამედროვე ერექტოგენების გამოჩენამდე სექსოლოგიაში ფართოდ გამოიყენებოდა ეგრეთ წოდებული ბიოსტიმულატორები.

ეს არასელექციური მოქმედების პრეპარატებია, რომლებიც ორგანიზმის საერთო აგზნებადობას ზრდის, შეიძლება ლიბიდოს აძლიერებდეს და ამის შედეგად ერექციის ხარისხსაც გარკვეულწილად აუმჯობესებდეს.

თუმცა მათთვის დამახასიათებელია თავისებური დოპინგური ეფექტი. დადებითი კლინიკური დინამიკა, ჩვეულებრივ, ხანმოკლე და არასტაბილურია.

ერექციის ფარმაკოლოგიაში ნამდვილი გარდატეხა გასული საუკუნის ოთხმოცდაათიან წლებში მოხდა.

ფარმაცევტული კომპანია „ფაიზერის“ ლაბორატორიებში სილდენაფილს გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების სამკურნალო პრეპარატად იკვლევდნენ. მოსალოდნელი ეფექტი არასაკმარისი აღმოჩნდა, თუმცა მკვლევრებმა მოულოდნელი გვერდითი მოქმედება აღმოაჩინეს — პრეპარატი ერექციას აუმჯობესებდა.

ასე გამოჩნდა სილდენაფილი, მოგვიანებით კი — მეხუთე ტიპის ფოსფოდიესტერაზის სხვა ინჰიბიტორებიც, მათ შორის ტადალაფილი და ვარდენაფილი.

ისინი უკვე მოქმედებს არა როგორც ზოგადი ბიოსტიმულატორები, არამედ როგორც სელექციური ერექტოგენები — სექსუალური აღგზნების არსებობისას უშუალოდ აძლიერებს ერექციის ბუნებრივ მექანიზმს.

კლინიკურ კვლევებში ერექციული პასუხის წარმატების ცალკეული მაჩვენებლები დაახლოებით ოცდაოთხი — ორმოცდაექვსი პროცენტული პუნქტით უმჯობესდებოდა.

მეხუთე ტიპის ფოსფოდიესტერაზის ინჰიბიტორების გამოჩენამ ერექციის ფარმაკოლოგია რადიკალურად შეცვალა და ტრადიციული ბიოსტიმულატორების გამოყენება მნიშვნელოვნად შეამცირა.

დაიწყო ახალი ეპოქა — საჭიროებისამებრ მისაღები ერექტოგენების ეპოქა.

ერთჯერადი ერექტოგენები მეხუთე ტიპის ფოსფოდიესტერაზის — ფდე-ხუთის — ინჰიბიტორების ჯგუფს მიეკუთვნება.

დღეს ამ ჯგუფის რამდენიმე პრეპარატია ცნობილი: სილდენაფილი, ტადალაფილი, ვარდენაფილი, ავანაფილი, უდენაფილი, მიროდენაფილი და ლოდენაფილი.

სახელები განსხვავებულია, მოქმედების ხანგრძლივობაც განსხვავდება, მაგრამ ძირითადი მექანიზმი ყველას ერთნაირი აქვს.

სექსუალური აღგზნება ერექციის ბუნებრივ მექანიზმს ააქტიურებს. პენისის ქსოვილებში გამოთავისუფლდება აზოტის მონოქსიდი, რომელიც ციკლური გუანოზინმონოფოსფატის სისტემის მეშვეობით მღვიმოვანი სხეულების გლუვი მუსკულატურის მოდუნებას უწყობს ხელს.

არტერიები ფართოვდება, სისხლის მოდინება იზრდება, მღვიმოვანი სხეულების ლაკუნები ივსება — ვითარდება ერექცია.

მაგრამ არსებობს ფერმენტი — მეხუთე ტიპის ფოსფოდიესტერაზა. ის ციკლურ გუანოზინმონოფოსფატს შლის და ამით აღნიშნულ პროცესს ზღუდავს.

ერთჯერადი ერექტოგენები ფდე-ხუთს დროებით ბლოკავს. შედეგად ერექციის ბუნებრივი მექანიზმი უფრო ინტენსიურად და ხანგრძლივად მუშაობს.

ყურადღება მიაქციეთ პრინციპულად მნიშვნელოვან საკითხს.

ტაბლეტი თავისთავად არ ქმნის სექსუალურ აღგზნებას და ავტომატურ ერექციას არ იწვევს. მისი მოქმედებისათვის აუცილებელია სექსუალური სტიმულაცია.

სწორედ ამიტომ, პრეპარატების ინსტრუქციებში ხაზგასმულია: ტაბლეტის მიღების შემდეგაც საჭიროა სექსუალური აღგზნება, წინასწარი ალერსი და შესაბამისი სექსუალური გარემო.

მაგრამ თუ პაციენტს წარუმატებლობის მოლოდინის შიში აქვს, სექსუალური აღგზნება და, შესაბამისად, სექსუალური სურვილიც იბლოკება.

ამიტომ სილდენაფილის ჯგუფის საჭიროებისამებრ მისაღებ ერთჯერად ერექტოგენებს კომფორტულ სექსუალურ გარემოში კარგი კლინიკური ეფექტი აქვს.

თუმცა წარუმატებლობის გამოხატული შიშის დროს მათი ეფექტიანობა მკვეთრად მცირდება.

საბოლოო ჯამში, ერთჯერად ერექტოგენებს ერექციის დამოუკიდებლად გამოწვევა არ შეუძლია — ისინი მხოლოდ მის განხორციელებას უწყობს ხელს.

საჭიროებისამებრ მისაღებ ერთჯერად ერექტოგენებს ერთი პრინციპული ნაკლი აქვს — ორგანიზმზე სისტემური ზემოქმედება.

როდესაც ფდე-ხუთის ინჰიბიტორს ერთი ორგანოს — პენისის — ჰემოდინამიკის გასაუმჯობესებლად ვიღებთ, ამავდროულად სხვა სისხლძარღვოვანი აუზების ფიზიოლოგიურ რეგულაციაშიც ვერევით.

შეწოვის შემდეგ პრეპარატი საერთო სისხლის მიმოქცევაში ხვდება და მისი მოქმედება იმ ორგანოს ფარგლებს სცდება, რომლისთვისაც მივიღეთ.

აქედან გამომდინარეობს ცნობილი გვერდითი ეფექტები: თავის ტკივილი, სახეზე სისხლის მოწოლა, ცხვირის გაჭედვა, თავბრუსხვევა, საჭმლის მონელებისა და მხედველობის დარღვევები.

მაგრამ არსებობს გაცილებით სერიოზული რისკებიც.

ამერიკულ ბაზარზე სილდენაფილის გამოჩენიდან პირველი ცამეტი თვის განმავლობაში დარეგისტრირდა ცნობები ამ პრეპარატის მიმღებ მამაკაცებში ხუთას ოცდაორი სიკვდილის შემთხვევის შესახებ.

ხაზს ვუსვამ: საუბარია პრეპარატის გამოყენების შემდეგ დაფიქსირებულ სიკვდილის შემთხვევებზე და არა უშუალოდ სილდენაფილით გამოწვეული სიკვდილის ხუთას ოცდაორ დადასტურებულ შემთხვევაზე.

განსაკუთრებით საშიშია ამ პრეპარატების ნიტრატებთან კომბინაცია, რამაც შეიძლება არტერიული წნევის კრიტიკული დაქვეითება გამოიწვიოს.

ცალკე ყურადღებას იმსახურებს ერთჯერადი ერექტოგენების გამოყენება ქრონიკული დაავადებების დროს.

უპირველეს ყოვლისა — შაქრიანი დიაბეტის დროს.

დიაბეტს თან ახლავს ნივთიერებათა ცვლის, მიკროცირკულაციისა და ნერვული რეგულაციის სისტემური დარღვევები. ასეთ პირობებში ერექციულ დისფუნქციას ხშირად რთული, მრავალკომპონენტიანი წარმოშობა აქვს.

კლინიკა „ლიგაში“ მუშაობის წლების განმავლობაში არაერთხელ შეგვინიშნავს, რომ დიაბეტის მქონე მამაკაცებში ტაბლეტირებული ერექტოგენების ეფექტიანობა თანდათან მცირდებოდა, ჩნდებოდა დოზის გაზრდის საჭიროება, ხოლო მიღწეული ერექციის ხარისხი მათ მოლოდინს არ შეესაბამებოდა.

სწორედ ამიტომ, ჩემს კლინიკურ პრაქტიკაში ერთჯერად ტაბლეტირებულ ერექტოგენებს პრინციპულად არ განვიხილავ შაქრიანი დიაბეტის დროს ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის უპირატეს მეთოდად.

ეს ჩვენს მრავალწლიან კლინიკურ გამოცდილებაზე დაფუძნებული პოზიციაა.

კიდევ ერთი საყურადღებო შემთხვევაა ნარკოტიკებზე დამოკიდებული მამაკაცები.

ამ კატეგორიის შედარებით ახალგაზრდა მამაკაცებში ერექციის სისხლძარღვოვანი მექანიზმები ზოგჯერ საკმაოდ კარგად არის შენარჩუნებული, ამიტომ სილდენაფილმა შეიძლება შესამჩნევი ხანმოკლე ეფექტი უზრუნველყოს.

ეს ხელს უწყობს ერთჯერადი ერექტოგენების განმეორებით, ზოგჯერ კი უკონტროლო გამოყენებასაც.

ამავდროულად, ნარკოტიკებზე დამოკიდებულებას ხშირად ქრონიკული ვირუსული ცე ჰეპატიტი ახლავს.

ჩვენს პრაქტიკაში გვხვდებოდნენ მამაკაცები, რომლებთანაც ერექციული დისფუნქცია, ნარკოტიკების მოხმარება, ქრონიკული ცე ჰეპატიტი და ერექტოგენების თვითნებური მიღება ერთდროულად არსებობდა.

მსგავსი თანხვედრა განსაკუთრებულ სიფრთხილეს მოითხოვს, რადგან ღვიძლის ფუნქციის გამოხატული დარღვევისას შეიძლება შეიცვალოს სამკურნალო პრეპარატების მეტაბოლიზმი და გაიზარდოს არასასურველი ეფექტების რისკი.

თუმცა თავისთავად ასეთი დაკვირვება ჯერ კიდევ არ ამტკიცებს, რომ ერექტოგენების მიღება ცე ჰეპატიტის პროგრესირებას იწვევს.

აქ კი პრინციპული კითხვა ჩნდება.

რამდენად გამართლებულია მთელი ორგანიზმის სისტემური მედიკამენტური ზემოქმედების ქვეშ მოქცევა ერთი ორგანოს ერექციის დროებითი გაუმჯობესების მიზნით?

სისტემურ ფარმაკოთერაპიასთან ერთად ხომ ერექციული დარღვევების ადგილობრივი მკურნალობის მეთოდებიც არსებობს.

მაგრამ ეს უკვე დამოუკიდებელი თემაა, რომელსაც ცალკე განვიხილავთ.

ამრიგად, ერთჯერადი ერექტოგენების დანიშვნისას აუცილებელია შევაფასოთ არა მხოლოდ ერექციის მოსალოდნელი გაძლიერება, არამედ მთლიან ორგანიზმზე პრეპარატის სისტემური ზემოქმედების შესაძლო შედეგებიც.

საჭიროებისამებრ მისაღებ ერთჯერად ერექტოგენებს თანამედროვე ერექტოლოგიაში განსაკუთრებული ადგილი უკავია.

თუმცა მათი უპირატესობების სწორად გასაგებად, უპირველეს ყოვლისა, მამაკაცების ორი კატეგორია უნდა განვასხვაოთ.

პირველი — პაციენტები, რომლებსაც ერექციული ფუნქციის მდგრადი დარღვევები, სექსუალური დისკომფორტი და ხშირად სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის შიშიც აქვთ.

მეორე — სექსუალურად კეთილდღეობაში მყოფი მამაკაცები, რომლებსაც ერექციასთან დაკავშირებული მუდმივი ჩივილები არ აქვთ, თუმცა ზოგჯერ საკუთარი სექსუალური შესაძლებლობების დამატებით გაძლიერებით არიან დაინტერესებული.

ჩვენი თვალსაზრისით, ერთჯერად ერექტოგენებს განსაკუთრებით საინტერესო პრაქტიკული უპირატესობები სწორედ მეორე კატეგორიისათვის აქვს.

აქ აუცილებელია, ხაზი გავუსვათ ფარმაკოლოგიური ერექტოლოგიის ორ მიმართულებას შორის პრინციპულ განსხვავებას.

ინტრაკავერნოზული ფარმაკოთერაპია ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის მეთოდია.

სილდენაფილი და სხვა ერთჯერადი ტაბლეტირებული ერექტოგენები კი სექსუალური აღგზნების არსებობისას ერექციის ბუნებრივი მექანიზმის დროებით გაძლიერების საშუალებას იძლევა.

ჩვენ მათ არ განვიხილავთ საშუალებებად, რომლებიც ერექციული დისფუნქციის მიზეზებს აღმოფხვრის. მათი ძირითადი ღირსება კონკრეტულ სიტუაციაში ერექციული ფუნქციის გაძლიერების შესაძლებლობაა.

აქ მცირე ფილოსოფიური გადახვევაც მიზანშეწონილია.

ადამიანური ცივილიზაციის განვითარება ადამიანებისაგან მუდმივად მოითხოვს ახალი ცოდნისა და უნარების შეძენას.

ადამიანი სწავლობს ცურვას, ავტომობილის მართვას, კომპიუტერის გამოყენებას.

თითოეული ეს უნარი მის შესაძლებლობებს აფართოებს და სხვადასხვა ცხოვრებისეულ სიტუაციაში მეტ თავდაჯერებულობას ანიჭებს.

თანამედროვე ფარმაკოლოგიის განვითარებამ დამატებითი შესაძლებლობები სექსუალურ სფეროშიც შექმნა.

სილდენაფილის გამოჩენამ მამაკაცს საშუალება მისცა, არა მხოლოდ საკუთარ ბუნებრივ ერექციულ შესაძლებლობებს დაეყრდნოს, არამედ გარკვეულ გარემოებებში ერთჯერადი ერექტოგენის დახმარებით დამატებით გააძლიეროს კიდეც ისინი.

ამასთან, ჩვენი კლინიკური დაკვირვებებით, ასეთი პრეპარატების ყველაზე საინტერესო შესაძლებლობები სწორედ სექსუალურად კეთილდღეობაში მყოფ მამაკაცებში ვლინდება, რომლებსაც ერექციასთან დაკავშირებული მუდმივი ჩივილები არ აქვთ.

ამ მამაკაცებში სექსუალური აღგზნების ბუნებრივი მექანიზმები შენარჩუნებულია, ერთჯერად ერექტოგენს კი ერექციული პასუხის დამატებით გაძლიერება შეუძლია.

ამიტომ სასარგებლოდ მიგვაჩნია, თანამედროვე მამაკაცებმა ასეთი ფარმაკოლოგიური შესაძლებლობის არსებობის შესახებ იცოდნენ.

მაგრამ მხოლოდ პრეპარატის სახელწოდების ცოდნა საკმარისი არ არის.

მნიშვნელოვანია, მამაკაცს ესმოდეს, კონკრეტულად როგორ მოქმედებს ის მის ორგანიზმზე, რამდენად შეუძლია ერექციის გაძლიერება და რა არასასურველი რეაქციები შეიძლება გამოიწვიოს.

სილდენაფილის მიმართ ინდივიდუალური მგრძნობელობა ხომ ერთნაირი არ არის.

ზოგიერთ მამაკაცში დამატებითი ეფექტი შეიძლება შესამჩნევი იყოს, სხვებთან კი — უმნიშვნელო.

გარდა ამისა, ცნობილი უკუჩვენებების არარსებობის შემთხვევაშიც პრეპარატი ზოგჯერ იწვევს თავის ტკივილს, სახეზე სისხლის მოწოლას, თავბრუსხვევასა და სხვა უსიამოვნო შეგრძნებებს.

ამიტომ სილდენაფილის წინასწარი საცდელი გამოყენების საკითხი უკუჩვენებების, სხვა მედიკამენტებთან ურთიერთქმედებისა და ინდივიდუალური რისკების სამედიცინო შეფასების შემდეგ უნდა გადაწყდეს.

თუ პრეპარატის გამოყენება დასაშვებია, მის მოქმედებასთან პირველი გაცნობა გონივრულია მშვიდ გარემოში, ექიმთან შეთანხმებული დოზით და არა უშუალოდ განსაკუთრებით საპასუხისმგებლო სექსუალური კონტაქტის წინ.

ეს პრეპარატის ინდივიდუალური ამტანობისა და ერექციული პასუხის შესაძლო გაძლიერების შეფასების საშუალებას იძლევა.

ამასთან, მამაკაცს უნდა ესმოდეს, რომ სილდენაფილი ერექციას ავტომატურად არ იწვევს. მისი მოქმედებისათვის აუცილებელია სექსუალური აღგზნება.

არანაკლებ მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, რომ პირველი გამოყენებისას კარგი ამტანობა შემდგომში არასასურველი რეაქციების არარსებობას არ უზრუნველყოფს.

ამრიგად, ერთჯერადი ერექტოგენების მთავარ ღირსებას ბუნებრივი ერექციის დროებითი გაძლიერების შესაძლებლობაში ვხედავთ, მუდმივი მედიკამენტური მხარდაჭერის აუცილებლობის გარეშე.

სექსუალურად კეთილდღეობაში მყოფი მამაკაცისათვის ეს შეიძლება დამატებითი შესაძლებლობა იყოს, რომლითაც გარკვეულ გარემოებებში ისარგებლებს.

სრულიად სხვაგვარად უნდა განვიხილოთ ამ პრეპარატების გამოყენება მდგრადი ერექციული დისფუნქციის მქონე პაციენტებში.

ასეთ შემთხვევებში ერექციის დროებითი გაუმჯობესება დაავადების მიზეზების აღმოფხვრას ჯერ კიდევ არ ნიშნავს.

განსაკუთრებით მაშინ, თუ ერექციულ დისფუნქციას სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის გამოხატული შიში ახლავს.

ამიტომ ერთჯერადმა ერექტოგენებმა ძირითადი დარღვევის სრულფასოვანი დიაგნოსტიკა და მკურნალობა არ უნდა ჩაანაცვლოს.

ამრიგად, სილდენაფილს, უპირველეს ყოვლისა, განვიხილავთ ერთჯერად ერექტოგენად, რომელიც კონკრეტულ სიტუაციაში ბუნებრივი ერექციული ფუნქციის გაძლიერების შესაძლებლობას ქმნის.

თანამედროვე სექსუალური კულტურა ხომ გულისხმობს არა მხოლოდ საკუთარი შესაძლებლობების ცოდნას, არამედ იმის გაგებასაც, თუ რა დამატებით შესაძლებლობებს აძლევს ადამიანს მედიცინა.

ერთჯერად ერექტოგენებს რიგი ნაკლოვანებები აქვს. თუმცა მათი კლინიკური მნიშვნელობა დიდწილად დამოკიდებულია იმაზე, თუ ვინ იღებს პრეპარატს.

პრაქტიკულად ჯანმრთელი მამაკაცისათვის, რომელსაც ერექციულ ფუნქციასთან დაკავშირებული მუდმივი ჩივილები არ აქვს, ეს ნაკლოვანებები შეიძლება შედარებით უმნიშვნელო იყოს.

სრულიად სხვა ვითარებაა, როდესაც საქმე ქრონიკული დაავადებების ან ერექციის მდგრადი დარღვევების მქონე მამაკაცს ეხება.

განვიხილოთ ერთჯერადი ერექტოგენების ძირითადი სუსტი მხარეები.

პირველი — შეუსაბამობა სქესობრივი აქტის ხანგრძლივობასა და პრეპარატის მოქმედების დროს შორის.

დავუშვათ, სექსუალური კონტაქტი თხუთმეტ-ოც წუთს გრძელდება.

თუმცა ამ ხანმოკლე მოვლენისათვის მამაკაცი იღებს პრეპარატს, რომლის მოქმედებაც გაცილებით დიდხანს ნარჩუნდება.

სილდენაფილისა და ვარდენაფილის შემთხვევაში ერექციის შესაძლო გაძლიერების პერიოდი რამდენიმე საათს შეადგენს, ტადალაფილის შემთხვევაში კი შეიძლება ოცდათექვსმეტ საათს მიაღწიოს.

გამოდის, რომ სქესობრივი აქტი დიდი ხნის დასრულებულია, პრეპარატი კი ორგანიზმში კვლავ რჩება და ფარმაკოლოგიურ აქტივობას ინარჩუნებს.

პრაქტიკულად ჯანმრთელი მამაკაცისათვის, რომელიც ერთჯერად ერექტოგენს ეპიზოდურად იღებს, ამ თავისებურებას, ჩვეულებრივ, მნიშვნელოვანი კლინიკური შედეგები არ მოჰყვება.

მაგრამ შაქრიანი დიაბეტის, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევების ან სხვა მედიკამენტების მუდმივი მიღების აუცილებლობის შემთხვევაში ხანგრძლივი სისტემური ზემოქმედება გაცილებით მეტ სიფრთხილეს მოითხოვს.

აქ მნიშვნელობა აქვს არა მხოლოდ მოქმედების ხანგრძლივობას, არამედ იმ ორგანიზმის მდგომარეობასაც, რომელზეც ეს მოქმედება ვრცელდება.

მეორე სუსტი მხარე — ერთჯერადი ერექტოგენების შეზღუდული შესაძლებლობები ერექციული ფუნქციის მდგრადი დარღვევების დროს.

როგორც უკვე ვთქვით, ერთმანეთისაგან უნდა განვასხვაოთ სექსუალურად კეთილდღეობაში მყოფი მამაკაცი, რომელსაც გარკვეულ გარემოებებში ერექციის გაძლიერება სურს, და მამაკაცი, რომელიც მუდმივ სექსუალურ დისკომფორტს განიცდის.

პირველ შემთხვევაში პრეპარატმა შეიძლება წარმატებით გადაჭრას კონკრეტული სიტუაციური ამოცანა.

მეორე შემთხვევაში კი პრობლემა ხშირად გაცილებით რთულია.

განსაკუთრებით მაშინ, თუ ერექციულ დისფუნქციას სექსუალური წარუმატებლობის მოლოდინის შიში ახლავს.

სისხლძარღვოვანი რეაქციის ფარმაკოლოგიური გაძლიერება ხომ ერექციის დარღვევის ფსიქოლოგიური მექანიზმების აღმოფხვრას ჯერ კიდევ არ ნიშნავს.

პრეპარატის საკმარისი მოქმედების შემთხვევაშიც კი გამოხატულმა შფოთვამ და არასაკმარისმა სექსუალურმა აღგზნებამ შეიძლება მოსალოდნელი შედეგის მიღწევას ხელი შეუშალოს.

გარდა ამისა, მამაკაცი შეიძლება თანდათან შეეჩვიოს აზრს, რომ ტაბლეტის გარეშე სრულფასოვანი სქესობრივი აქტი შეუძლებელია. ასე ყალიბდება მედიკამენტურ მხარდაჭერაზე ფსიქოლოგიური დამოკიდებულება.

ამიტომ ერთჯერად ერექტოგენებს ერექციის ხარისხის დროებით გაუმჯობესება შეუძლია, მაგრამ მდგრადი ერექციული დისფუნქციის მიზეზების აღმოფხვრას ვერ უზრუნველყოფს.

მესამე თავისებურება — პრეპარატის ინდივიდუალური ამტანობის წინასწარი შეფასების აუცილებლობა.

ცნობილი უკუჩვენებების არარსებობის შემთხვევაშიც ერთჯერადმა ერექტოგენებმა შეიძლება არასასურველი რეაქციები გამოიწვიოს.

მაგალითად, სილდენაფილის კლინიკურ კვლევებში თავის ტკივილი, დოზის მიხედვით, მამაკაცების თექვსმეტიდან ოცდარვა პროცენტამდე აღენიშნებოდა.

შესაძლებელია აგრეთვე თავბრუსხვევა, არტერიული წნევის დაქვეითება და დისკომფორტის სხვა გამოვლინებები.

ამიტომ სასურველია, პრეპარატის პირველი გამოყენება წინასწარ, მშვიდ გარემოში დაიგეგმოს და არა უშუალოდ საპასუხისმგებლო სექსუალური კონტაქტის წინ.

ამასთან, დოზა წინასწარ უნდა შეთანხმდეს ექიმთან, ხოლო ამტანობის შეფასება დოზის გაზრდით თვითნებურ ექსპერიმენტირებაში არ უნდა გადაიზარდოს.

ასეთი მიდგომა არასასურველი რეაქციების დროულად გამოვლენისა და სექსუალური კონტაქტის დროს უსიამოვნო მოულოდნელობების თავიდან აცილების საშუალებას იძლევა.

თუმცა პირველი დოზის კარგი ამტანობა შემდგომი გამოყენების სრულ უსაფრთხოებას ჯერ კიდევ არ უზრუნველყოფს.

დაბოლოს, არ უნდა დაგვავიწყდეს ამ პრეპარატების სისტემური მოქმედება, მათი უკუჩვენებები და შესაძლო გართულებები, რომლებიც ცალკე განვიხილეთ.

ამრიგად, ერთჯერადი ერექტოგენების სუსტი მხარეები არ შეიძლება შევაფასოთ იმ მამაკაცის მდგომარეობისაგან განცალკევებით, რომელიც მათ იღებს.

ის, რაც პრაქტიკულად ჯანმრთელი მამაკაცისათვის შეიძლება უმნიშვნელო უხერხულობა აღმოჩნდეს, ქრონიკული დაავადების ან მდგრადი ერექციული დისფუნქციის მქონე მამაკაცისათვის შესაძლოა სერიოზულ შეზღუდვად იქცეს.

სწორედ ამიტომ, ერექტოლოგიაში მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ პრეპარატის შესაძლებლობების ცოდნა, არამედ იმის სწორად განსაზღვრაც, თუ ვის, როდის და რა მიზნით უნდა დაენიშნოს იგი.